به یاد دوستانمان در 11 سپتامبر

اولین رهبر جهان که پس از 11 سپتامبر با رئیس جمهور جورج دبلیو بوش تماس گرفت و بوی تسلیت گفت ولادیمیر پوتین بود. او در واقع، دو روز قبل، در 18 شهریور ( 9 سپتامبر)، با بوش تماس گرفته بود تا بوی هشدار دهد که بر اساس برخی داده ها از محیط «اتفاقی در شرف وقوع است، چیزی که مدت‌ها در حال آماده‌سازی است».

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»، اولین رهبر جهان که پس از 11 سپتامبر با رئیس جمهور جورج دبلیو بوش تماس گرفت و بوی تسلیت گفت ولادیمیر پوتین بود. او در واقع، دو روز قبل، در 18 شهریور ( 9 سپتامبر)، با بوش تماس گرفته بود تا بوی هشدار دهد که بر اساس برخی داده ها از محیط «اتفاقی در شرف وقوع است، چیزی که مدت‌ها در حال آماده‌سازی است».
مقاله میشل چوسودوفسکی که در سال 2002 در گلوبال ریسرچ کانادا منتشر شد نیز در مورد نقش مشکوک برخی چهره ها مانند سناتور باب گراهام و پورتر گاس از مجالس سنا و نمایندگان در این حادثه می باشد. جلسه صبحانه اسرارآمیز 11 سپتامبر به میزبانی این دو با رئیس اطلاعات پاکستان که درست قبل از حادثه در صبح روز 11 سپتامبر برگزار شد، موید این ادعاست.

پوتین چیزی بیش از اعلام ایستادن در کنار بوش ارائه کرد: او از هر کاری که بوش تصمیم گرفت حمایت کامل کرد. دوشنبه بعد، پوتین پیشنهاد داد - تا اطلاعات را با ایالات متحده به اشتراک بگذارد،- به ایالات متحده اجازه دهد تا از حریم هوایی روسیه برای کمک های بشردوستانه استفاده کند،- در عملیات جستجو و نجات شرکت کند - و کمک های نظامی به ائتلاف شمال در افغانستان را افزایش دهد. او حتی با پیشنهاد اجازه دادن به نیروهای آمریکایی در آسیای مرکزی، پس از تردید اولیه و برخلاف توصیه فرماندهان ارشد نظامی روسیه،سبب حیرت آمریکایی ها گردید.

اشتراک اطلاعات روسیه از ارزش زیادی برخوردار بود، زیرا در طول جنگ خود در افغانستان، اطلاعات دقیقی از کشور به دست آورده بود. آژانس اطلاعات روسیه یک نقشه واقعی برای ایالات متحده تهیه کرد و به آنها کمک کرد تا بدون مشکل در کابل و کوه ها و غارهای متعدد حرکت کنند. حتی قبل از 11 سپتامبر، روسیه اطلاعاتی در مورد تهدید های تروریستی از افغانستان را به اشتراک می گذاشت.

پوتین در آن زمان همچنان امیدوار بود که روابط با ایالات متحده و غرب را بهبود بخشد. وی ابراز امیدواری کرد که کمک و همکاری وی با ایالات متحده بتواند این روابط را تسهیل کند. پوتین فاجعه 11 سپتامبر را لحظه ای برای نشان دادن حسن نیت دانست که ممکن است بتواند کشورش را در نظم جهانی شراکت دهد. پوتین در یک سخنرانی در واشنگتن در آبان 1390 (نوامبر 2011 ) گفت: «بسیار مهم است که تعامل بین کشورهای ما در مبارزه با تروریسم صرفاً به یک اپیزود در تاریخ تبدیل نشود، بلکه نشان دهنده آغاز طولانی مدت مشارکت و همکاری باشد».

اما در ازای کمک به ایالات متحده ، روسیه چیزی به دست نیاورد و ناتو نیز همچنان متعهد به گسترش بطرف شرق بود. در سال 1383 ( 2004) ناتو در حرکتی غافل گیر کننده، گسترش بطرف کشورهای بالتیک و تا مرز روسیه را شروع کرد.

فرانسیس ریچاردز، رئیس وقت سرویس های امنیتی بریتانیا، زمانی در خصوص پوتین گفته بود: "ما از حمایت پوتین و روس ها پس از 11 سپتامبر بسیار سپاسگزار بودیم، اما آن را خیلی نشان نداده و بر عکس آنها را تحت فشار قرار دادیم.

در 11 سپتامبر، جیانگ زمین، رئیس جمهور چین، که حملات تروریستی را از تلویزیون تماشا می کرد. کمتر از دو ساعت طول کشید تا با بوش تماس بگیرد و با او ابراز همدردی و حمایت کند.

اما در مقابل ایالات متحده بسیاری از پیشنهاد های کمک و حمایتچین برای کمک را رد کرد.

ایران نیز پس از 11 سپتامبر به کمک آمریکا آمد. پس از حملات تروریستی در آمریکا، ایران بلافاصله در کنار آمریکا علیه طالبان و القاعده قرار گرفت. رئیس جمهور اصلاح طلب سید محمد خاتمی خواستار بهبود روابط با آمریکا گردید و مانند روسیه و چین این فاجعه را فرصتی ناگوار برای اثبات شراکت و دوستی خود دانست.

ایران صدها تن از جنگجویان القاعده و طالبان را که به داخل مرزهای او فرار کرده بودند، دستگیر کرد. ایران هویت بیش از دویست تن از فراریان القاعده و طالبان را به سازمان ملل متحد مستند کرده و بسیاری از آنها را به سرزمین های خود بازگرداند. برای بسیاری دیگر که نمی‌توانستند به کشورهای خود بازگردانده شوند، ایران پیشنهاد داد تا آنها را در ایران محاکمه کند. ایران همچنین درخواست آمریکا برای جستجو، دستگیری و اخراج چند عامل دیگر القاعده را که ایالات متحده شناسایی کرده بود، پیگیری کرد.

ائتلاف شمال، در زمان حمله آمریکایی‌ها و متحدانشان به افغانستان با هماهنگی و کمک ایران توانست بسیاری از جنگجویان ضد طالبان را گرد هم آورد. ایران پایگاه های هوایی خود را به آمریکا پیشنهاد داد و به آمریکا اجازه داد تا برای هواپیماهای سرنگون شده اش ماموریت های جستجو و نجات انجام دهد. ایرانی ها همچنین اطلاعاتی را در مورد اهداف طالبان و القاعده در اختیار آمریکا قرار دادند.

دیپلمات‌های ایرانی در مهرماه 1380 (اوایل اکتبر 2001) با مقامات آمریکایی برای برنامه ریزی برای حذف طالبان و ایجاد یک دولت جدید در افغانستان ملاقات کردند. در کنفرانس بن در آذر 1380 ( دسامبر 2001)ایران همان نقشی را بازی کرد که به قول تریتا پارسی تحلیلگر ایران و نویسنده کتاب "از دست دادن یک دشمن"، در ایجاد حکومت پس از طالبان در افغانستان کاملا حیاتی بود.

در ازای این همه کمک، ایران نیز مانند روسیه، کمتر از هیچ دریافت کرد: تنها چیزی که آمریکا به آنها داد، عضویت در محور شرارت بود.

روسیه، چین و ایران، سه کشور از دشمنان سرسخت آمریکا، همگی پس از یازده سپتامبر، دست دوستی به آمریکا دراز کردند. آن دست‌ها پر بود، نه فقط از کلمات، بلکه از حمایت واقعی. اگر ایالات متحده این دست ها را گرفته بود و، همانطور که فرانسیس ریچاردز گفت، قدردانی و سپاسگزاری خود را نشان می داد جهان امروز می توانست دنیای کمی بهتری باشد.

بقلم تد اسنایدر تحلیلگر الگوهای سیاست خارجی و تاریخ آمریکا
تارنمای انتی وار
برگردان، کوتاه سازی و تنظیم علی اصغر شهدی

اشتراک گذاری:

لینک کوتاه: https://www.nikru.ir/p/67332