جنوب؛ دژ استوار ایران

سلام بر خوزستان سرافراز؛ سلام بر بوشهر همیشه بیدار؛ سلام بر هرمزگان، قشم، کیش، بندرعباس، جاسک، چابهار و همه شهرها و روستاهایی که این روزها بار سنگین صبوری را بر دوش می‌کشند.

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»، تاریخ ایران را که ورق بزنید، هرگاه دشمنی سودای تجاوز به این سرزمین را در سر پرورانده، نخستین جایی که قامت استوار خود را سپر ایران کرده، جنوب بوده است؛ سرزمینی که آفتاب سوزانش، مردمانی سخت‌جان، نجیب، دریادل و میهن‌دوست پرورده است. از سواحل نیلگون خلیج فارس تا کرانه‌های مکران، از خوزستان قهرمان تا بوشهر، هرمزگان، قشم، کیش و چابهار، جنوب، تنها یک جغرافیا نیست؛ قلب تپنده ایران و حافظ دروازه‌های عزت و استقلال این سرزمین است.

این روزها، بار دیگر آتش جنگ، آرامش خانه‌هایی را برهم زده و خانواده‌هایی را داغدار کرده است. بی‌تردید، جنگ پیش از آنکه میدان رویارویی قدرت‌ها باشد، رنج انسان‌هاست. کودکی که با صدای انفجار از خواب می‌پرد، مادری که چشم‌انتظار بازگشت فرزند خویش است و خانواده‌ای که سقف امن خانه خود را از دست می‌دهد، همه یادآور این حقیقت‌اند که صلح، بزرگ‌ترین سرمایه بشریت است.

اما ملت ایران، ملتی نیست که در برابر سختی‌ها زانو بزند. این ملت، وارث هزاران سال تمدن، فرهنگ و آزادگی است؛ ملتی که در آزمون‌های دشوار تاریخ، بارها نشان داده است فشار و تهدید، اراده او را درهم نمی‌شکند، بلکه انسجام و همبستگی‌اش را استوارتر می‌سازد.

جنوب ایران، خاطره مقاومت را در حافظه خود دارد. از ایستادگی دلیران این سرزمین در برابر متجاوزان دریایی در سده‌های گذشته تا حماسه‌آفرینی مردم جنوب در سال‌های دفاع مقدس، یک حقیقت همواره تکرار شده است: هر کس چشم طمع به این خاک دوخته، در نهایت دریافته است که ایران، سرزمین تسلیم نیست.

امروز نیز مردم جنوب، با همان صلابت همیشگی، زندگی را در کنار رزمندگان و مدافعان امنیت ادامه می‌دهند. آنان با آرامش، صبوری و استقامت، نشان می‌دهند که هیچ تهدیدی نمی‌تواند پیوند مردم با سرزمینشان را سست کند. در کنار آنان، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران با احساس مسئولیت، انضباط و آمادگی، از مرزها، امنیت و تمامیت ارضی کشور پاسداری می‌کنند و این مسئولیت، مایه آرامش و اعتماد ملت است.

قدرت واقعی ایران، تنها در تجهیزات و امکانات خلاصه نمی‌شود؛ سرمایه اصلی کشورعزیزمان، مردمی هستند که در لحظه‌های سرنوشت‌ساز، اختلاف‌ها را کنار می‌گذارند و برای دفاع از ایران، یک‌صدا می‌شوند. از آذربایجان تا سیستان و بلوچستان، از کردستان تا خراسان، از گیلان تا خوزستان، همه یک نام مشترک داریم: ایران.

تاریخ، داور منصف ملت‌هاست. آنچه در حافظه تاریخ باقی می‌ماند، نه هیاهوی جنگ، بلکه پایداری ملت‌هایی است که از هویت، استقلال و کرامت خویش پاسداری کرده‌اند. ملت ایران نیز بارها ثابت کرده است که با تکیه بر ایمان، عقلانیت، وحدت ملی و مقاومت، از گردنه‌های دشوار عبور می‌کند و آینده‌ای روشن‌تر برای فرزندان خود می‌سازد.

جنوب، امروز تنها نیست؛ زیرا هر ایرانی، قلب خود را در کنار خلیج فارس و دریای عمان جا گذاشته است. هر زخمی که بر پیکر جنوب بنشیند، بر جان ایران نشسته است و هر لبخندی که بر لب کودک جنوبی بنشیند، امید را در سراسر این سرزمین زنده می‌کند.

سلام بر مردم نجیب جنوب؛ سلام بر رزمندگان غیور ایران؛ سلام بر خانواده‌های صبور و مقاوم؛ و سلام بر ایران، این سرزمین کهن که قرن‌ها ایستاده است و با همت فرزندانش، همچنان استوار خواهد ماند.

ایران، خانه مشترک همه ماست؛ خانه‌ای که با وحدت، همدلی و عشق به میهن، از آن پاسداری خواهیم کرد و نامش را با عزت در تاریخ زنده نگه خواهیم داشت.

جنوب؛ آن‌جا که ایران دوباره قد می‌کشد

جنوب ایران، فقط یک جهت جغرافیایی نیست؛ قبله غیرت یک ملت است. هر موجی که بر ساحل خلیج فارس می‌نشیند، گویی هزار سال تاریخ را در گوش این سرزمین زمزمه می‌کند؛ تاریخی که با رنج آغاز شده، با مقاومت استمرار یافته و با عزت به امروز رسیده است. جنوب، مرز آب و خاک نیست؛ مرز شرافت ایرانی است.

امروز، هنگامی که آسمان برخی از شهرهای جنوبی کشور از التهاب جنگ و ناامنی متأثر شده و خانواده‌هایی با رنج، اضطراب و داغ عزیزان خود روبه‌رو هستند، هر ایرانی، فارغ از زبان، قومیت، مذهب و سلیقه، خود را در کنار آنان می‌بیند. اندوه جنوب، اندوه ایران است؛ زیرا ایران، پیکری واحد و تاریخی مشترک دارد.

در این روزهای دشوار، پیش از هر سخنی باید در برابر صبر مردم جنوب سر تعظیم فرود آورد؛ مردمی که آفتاب، دریا، طوفان و سختی، از آنان انسان‌هایی استوار ساخته است. آنان بار دیگر نشان داده‌اند که آرامش، امید و همبستگی را حتی در دشوارترین شرایط از دست نمی‌دهند و با وقاری ستودنی، از خانه، خانواده و هویت خویش پاسداری می‌کنند.

سرگذشت جنوب، روایت ایستادگی است. از روزگار مقاومت در برابر قدرت‌های دریایی گذشته تا روزهای دفاع مقدس، هرگاه دست تجاوز به سوی این سرزمین دراز شده، پاسخ ملت ایران، نه فروپاشی، بلکه انسجام بیشتر بوده است. این حقیقت، بخشی از حافظه تاریخی این ملت است؛ حافظه‌ای که به ما می‌آموزد ایران را نمی‌توان با تهدید از پای درآورد.

در کنار مردم، فرزندان رشید ایران در نیروهای مسلح، با احساس مسئولیت و آمادگی، پاسدار امنیت و تمامیت ارضی کشور هستند. نام آنان، در کنار نام همه ایثارگران و شهیدانی که برای دفاع از میهن جان باخته‌اند، در حافظه این سرزمین باقی خواهد ماند. امنیت، محصول فداکاری کسانی است که آسایش مردم را بر آسایش خود مقدم می‌شمارند.

با این همه، بزرگ‌ترین قدرت ایران نه در تجهیزات نظامی، بلکه در سرمایه‌ای نهفته است که هیچ قدرتی توان شکستن آن را ندارد: وحدت ملی. هرگاه ایران در معرض آزمونی بزرگ قرار گرفته، مردمش نشان داده‌اند که اختلاف‌ها رنگ می‌بازد و نام ایران، همه را زیر یک پرچم گرد می‌آورد. این سرمایه اجتماعی، بزرگ‌ترین پشتوانه استقلال و سربلندی کشور است.

تاریخ نیز گواهی می‌دهد که ملت‌هایی که بر هویت، فرهنگ و همبستگی خود تکیه کرده‌اند، از سخت‌ترین بحران‌ها عبور کرده‌اند. ایران نیز بارها چنین کرده است؛ از دل حادثه‌ها، امید آفریده و از میان ویرانی‌ها، دوباره قامت برافراشته است. راز ماندگاری این سرزمین، نه در فراوانی روزهای آرام، بلکه در توان برخاستن پس از هر طوفان بوده است.

امروز، جنوب ایران، نماد همان روح بزرگ است؛ روحی که زیر آفتاب سوزان، زیر صدای انفجار و در میان تلخی روزگار نیز، امید را زنده نگه می‌دارد. جنوب، به ما می‌آموزد که می‌توان زخمی بود، اما شکست‌خورده نبود؛ می‌توان سوگوار بود، اما امید را از دست نداد؛ می‌توان در میانه سختی ایستاد و آینده را همچنان ساخت.

دوباره و صدباره سلام بر خوزستان سرافراز؛ سلام بر بوشهر همیشه بیدار؛ سلام بر هرمزگان، قشم، کیش، بندرعباس، جاسک، چابهار و همه شهرها و روستاهایی که این روزها بار سنگین صبوری را بر دوش می‌کشند. سلام بر مادرانی که چراغ خانه را روشن نگه داشته‌اند، بر پدرانی که استوار ایستاده‌اند، بر کودکانی که سزاوار فردایی آرام‌اند و بر رزمندگانی که با احساس مسئولیت، نگهبان امنیت این آب و خاک هستند.

ایران را می‌توان آزرد، اما نمی‌توان از پای درآورد؛ زیرا این سرزمین، هر بار که زخمی می‌شود، از دل همان زخم‌ها، استوارتر از گذشته برمی‌خیزد و دوباره قد می‌کشد.

و در پایان، با صدای رسا و برای ثبت در حافظه تاریخ می گویم:

تاریخ، فاتحانِ میدان را همیشه به خاطر نمی‌سپارد؛ اما ملت‌هایی را که زیر آتش نیز شرافت، استقلال و امید را حفظ کردند، هرگز فراموش نمی‌کند. جنوب، امروز روایت همین حقیقت است؛ و ایران، تا زمانی که چنین مردمانی دارد، نه با تهدید از پا می‌افتد و نه با تجاوز از آرمان‌های خود دست می‌کشد. فردا از آنِ ملت‌هایی است که ایستادگی را برگزیده‌اند و ایران، به پشتوانه مردم بزرگ خود، این راه را با سربلندی ادامه خواهد داد.

دکتر اسدالله افشار