آزادی سیاهان و آزادی فلسطین‌ها به هم مرتبط است

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»،

* ما برای  رسیدن به عدالت، باید در کشور و در سراسر جهان به یکدیگر نزدیک شویم.

از دیترویت تا کلیولند تا غزه، و در هر نقطه‌ای از این میان، ما باید برای جهانی که بر پایه حقوق برابر، آزادی از ظلم و کرامت انسانی برای همه مردم بنا شده است، مبارزه کنیم. به قول فانی لو هامر، فعال حقوق مدنی، "تا زمانی که همه آزاد نشوند هیچ کس آزاد نیست." رهایی جمعی مردم تحت ستم در همه جا به هم گره خورده است و ما باید برای مبارزه برای عدالت در داخل و در سراسر جهان گرد هم آییم.

با این روحیه، دیدن سازمان‌هایی که بر آزادی سیاه‌پوستان متمرکز شده‌اند، از انجمن ملی برای پیشرفت رنگین پوستان  گرفته تا شورای اسقف‌های کلیسای اسقفی متدیست آفریقا که آرمان حقوق بشر فلسطینی‌ها را پذیرفته‌اند، عمیقاً الهام‌بخش بوده است. همه این گروه‌ها خواستار آتش‌بس در غزه شده‌اند و اخیراً این انجمن  پیشرو حقوق مدنی کشور، یک گام فراتر رفت و از دولت بایدن خواست تا ارسال سلاح به اسرائیل را متوقف کند. این اعلامیه شجاعانه آخرین نمونه از مبارزه مشترک برای آزادی سیاهان و فلسطینیان است.

وقتی برای ایجاد یک جنبش چند نژادی، متقابل و چند نسلی با هم متحد می شویم، به قدرت خود در خم کردن بی اخلاقی در جهان  پی می بریم. درست همانطور که رهبران حقوق مدنی ما که قبل از ما آمدند، همه ما مسئولیت اخلاقی داریم تا علیه بی عدالتی در همه جا سخن بگوییم و نژادپرستی سیستمیک، برتری سفیدپوستان و همه نظام های سرکوب را از بین ببریم.

ما همچنین باید متحد شویم زیرا مبارزات ما بسیار به هم مرتبط است. برای مثال، بر اساس برآوردهای اداره سرشماری ایالات متحده، نرخ فقر در دیترویت 33.8 درصد و در کلیولند 31.8 درصد است که دو مورد از بالاترین نرخ ها در میان بزرگترین شهرهای آمریکا هستند. این برای کشوری که تریلیون‌ها دلار را برای جنگ هدر می‌دهد و در عین حال به کاهش هزینه شبکه امنیت اجتماعی خود ادامه می‌دهد، فاجعه است. می‌دانیم که فقر انتخاب یک سیاست است. جوامع ما اغلب تعجب می کنند که چرا مقامات منتخب به این بحران با فوریتی که شایسته آن است رسیدگی نمی کنند. وقتی به بی‌تفاوتی سیاستمداران خود نسبت به رنج‌های اینجا در آمریکا نگاه می‌کنیم، می‌توانیم بی‌تفاوتی آنها را نسبت به جنایاتی که هر روز در غزه شاهد آن هستیم، درک کنیم.

اگر رهبران منتخب ما بتوانند ببینند در جوامعی که مدعی نمایندگی آنها هستند چه اتفاقی می افتد، جایی که مردم در خیابان ها می خوابند و کودکان آب آلوده می نوشند. اگر آنها بتوانند نوزادانی را در آمریکا ببینند که گرسنه به رختخواب می روند، و عمل نکنند، جای تعجب نیست که می توانند نوزادان گرسنه غزه را نیز نادیده بگیرند. اگر رهبران منتخب ما در کناری بایستند و به پلیس آمریکا اجازه دهند تا با سیاه‌پوستان و قهوه‌ای‌ها رفتار وحشیانه ای داشته باشد، منطقی است که نیروهای اسرائیلی را بدون بهانه برای سرکوب فلسطینی ها  آموزش دهند.

پس چگونه می توانیم این روند را تغییر دهیم؟

دولت ما علیرغم اینکه برای حفظ برتری سفید پوستان و حفظ وضعیت موجود ساخته شده است، همیشه نهادی بوده است که به فشارهای بیرونی پاسخ می دهد. در طول اوج جنبش حقوق مدنی در دهه‌های 1950 و 1960، در میان فعالان شفافیت در مورد نیاز به تحقق آزادی سیاه‌پوستان و اجبار سیاست‌های عمومی برای محافظت از زندگی سیاه‌پوستان وجود داشت. قدرتمندان واشنگتن فقط یک روز از خواب بیدار نشدند و تصمیم گرفتند به ظلم های جیم کرو پایان دهند. مردم با راهپیمایی و اعتصابات  سبب تصویب قوانین حقوق شهروندی شدند. آنها برای خواسته های سیاستی روشن بی وقفه  مبارزه کردند تا اینکه این قوانین توسط کنگره تصویب و توسط رئیس جمهور به قانون تبدیل شد.
ما باید شجاعت داشته باشیم تا صدای جمعی خود را دوباره در خط مقدم عدالت بلند کنیم. همانطور که ما برای دفاع از زندگی سیاه پوستان و علیه خشونت پلیس در کشور خود راهپیمایی می کنیم، اکنون برای جان فلسطینی ها راهپیمایی کنیم و از دولت خود بخواهیم تا حمایت مالی از نسل کشی را متوقف کند.

متأسفانه، سه شر بزرگی که کشیش دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور درباره آنها هشدار داد - نژادپرستی، فقر و جنگ - هنوز در حال وقوع هستند و همه به هم مرتبط هستند. از ماه اکتبر، نیروهای اسرائیلی بیش از 37000 فلسطینی از جمله بیش از 15000 کودک را در غزه کشته و بیش از 85000 نفر را زخمی نمودند. آنها دست کم 548 فلسطینی از جمله بیش از 135 کودک در کرانه باختری را به قتل رسانده اند. اجماع جامعه بین‌المللی روشن است: دولت اسرائیل مرتکب جنایاتی علیه بشریت شده است که نه تنها جنایت آپارتاید، یا ظلم نژادپرستانه و جداسازی را تشکیل می‌دهد، بلکه ناقض کنوانسیون نسل‌کشی و قوانین بین‌المللی نیز می باشد. آفریقای جنوبی، پس از شکست آپارتاید مورد حمایت ایالات متحده، اکنون به صدایی برای فلسطینی ها در دادگاه بین المللی دادگستری تبدیل شده است تا این نسل کشی را متوقف کند و بر نیاز جوامعی که به دنبال عدالت هستند اهتمام ورزد.

دکترکینگ گفت: «کشوری که سال به سال بیشتر برای امور نظامی هزینه می‌کند برنامه‌های ارتقای اجتماعی آن، به مرگ معنوی نزدیک تر می‌شود». از سال 1948، ایالات متحده ارسال بیش از 141 میلیارد دلار تسلیحات به دولت اسرائیل در حالی که به پاکسازی قومی مردم فلسطین ادامه می دهد را تایید کرده است. فقط تصور کنید که 141 میلیارد دلار سرمایه گذاری در جوامع ما چه کاری می توانست انجام دهد. بر اساس یک برآورد برای رهایی هر آمریکایی از فقر به 177 میلیارد دلار نیاز است.

چرا کشور ما همیشه پول کافی برای بمباران مردم دارد، اما هرگز به اندازه کافی برای تأمین بهداشت، مسکن و غذای کافی برای تأمین غذای خانواده‌ها به مردم ندارد؟ سال به سال مقامات منتخب به ما می گویند که هیچ پولی برای سرمایه گذاری مراقبت های بهداشتی جهانی یا غرامت وجود ندارد، این در حالی است که رقم بودجه نظامی امسال از میزان رکورد شکن  886 میلیارد دلار عبور می کند و ده ها میلیارد دلار از وجوه مالیاتی مردم با ارسال به اسرائیل صرف این مرگ و ویرانی ها می شود.

زمان پایان دادن به میلیاردها دلار بودجه ای که به دولت اسرائیل می فرستیم فرارسیده است. ما برای تغییر باید به عنوان یک ائتلاف چند نژادی، دینی و چند نسلی به یکدیگر بپیوندیم. دکتر کینگ به ما یادآوری می‌کند: «صلح واقعی تنها نبود تنش نیست بلکه وجود عدالت است.» مسیر پیش به سوی صلح عادلانه و پایدار برای فلسطینیان و یهودی ها باید شامل پایان دادن به نسل کشی در غزه، رفع محاصره، تسهیل آزادی گروگان ها و فلسطینی های بازداشت شده ، پایان دادن به اشغالگری و برچیدن سیستم نژادپرستانه آپارتاید باشد. تنها در این صورت است که فلسطینی ها و یهودی ها می توانند با حقوق برابر، امنیت و آزادی به طور مسالمت آمیز در سرزمین خود زندگی کنند.

جنبشی که دولت ما را مجبور به توقف بودجه جنگ بی‌پایان می‌کند، همان جنبشی است که خواستار مراقبت‌های بهداشتی همگانی، مسکن برای همه، غرامت، و هوا و آب پاک است. همان دانش‌آموزان، معلمان، رهبران کارگری و فعالان اجتماعی که برای آتش‌بس دائمی سازماندهی می‌کنند، برای آزادی همه مردم، از جمله آزادی سیاه‌پوستان، سازماندهی می‌کنند. این لحظه نیاز به اخلاق سازش ناپذیر مسئولین دارد.
تاریخ کسانی را به یاد خواهد آورد که موضع گرفتند و خواستار سرمایه گذاری دولت در زندگی و نه در مرگ شدند.
این آن جنبش است و ما آن مردم هستیم.

17 ژوئن 2024
بقلم نینا ترنر و رشیده طلیب
تارنمای دی نیشن
برگردان و تنظیم علی اصغر شهدی
 

• علی اصغر شهدی

• جنبش چند نژادی

• نژادپرستی

• فقر

• جنگ

• فلسطین

• کرانه باختری

• دولت اسرائیل

• جنایت علیه بشریت

• حقوق برابر

• آزادی

• کرامت انسانی

• فعال حقوق مدنی

• هیچ کس آزاد نیست

• مبارزه برای عدالت