حمایت ستاره جهان و نماد موسیقی راک از فلسطین در قلب پاریس

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»، ستاره جهان و نماد موسیقی راک این بار شجاعت و آزادی خود را در پاریس به نمایش گذاشت.

پنجشنبه، 4 می 2023(5شنبه 14 اردیبهشت 1402)، راجر واترز دومین و آخرین کنسرت تور پاریسی «This Is Not a Drill» خود را اجرا کرد. این کنسرت بین آهنگ‌های راک از دیسکوگرافی پینک فلوید و رپرتوار انفرادی او، صحنه‌نگاری، فیلم‌برداری فوق‌العاده دقیق، و لحظات درگیر و سیاسی، (تقریبا) همه را با اجرا قوی به اوج رساند.

  در طول این کنسرت عبارت «حقوق فلسطین» در صفحه نمایش بسیار بزرگ آکور آرنا نقش آفرینی کرد. البته این اولین بار نیست که واترز از فلسطین حمایت می‌کند.

در ژوئیه 2022، مؤسسه سیاست خارجی کانادا میزبان یک گردهمایی آنلاین و رویداد مطبوعاتی با حضور راجر واترز از پینک فلوید در حمایت از دانشجویان مک‌گیل بود که با حملات متعددی برای پیشبرد آرمان فلسطین مواجه گشتند.

موزیسین 79 ساله بریتانیایی و یکی از بنیانگذاران پینک فلوید در کنسرت خود در نیویورک در سپتامبر 2022 با ادای احترام به شیرین ابواکله، خبرنگار الجزیره که توسط ارتش اسرائیل در جنین کشته شد، حمایت خود را از فلسطین ابراز کرد.

حمایت واترز از فلسطین بدون هزینه نبوده است. برخی از کشورهای غربی کنسرت‌های او را لغو کرده‌اند و حامیان رژیم اسرائیل با سر دادن شعارهای ضدیهودی سعی در بایکوت کردن مواضع و فعالیت‌های او دارند. اما زیر سئوال بردن هنر کسی که 60 سال کار هنری در بالاترین سطح انجام داده و در سطح جهانی محبوبیت دارد، کار آسانی نیست. واترز تنها از فلسطین حمایت نمی‌کند. او را می‌توان حامی همه اقشار آسیب پذیر دانست.

حمایت از فلسطنیان وموضع‌گیری علیه رژیم صهیونیستی

دیلی استار در گزارش در ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۰ نوشت: راجر واترز ترانه‌سرا و خواننده سرشناس حامی مردم فلسطین در پیامی از بلند کردن پرچم فلسطین پس از موفقیت لسترسیتی در فینال جام حذفی انگلیس حمایت کرد. پس از پایان این مسابقه، ۲ بازیکن لسترسیتی در جشن قهرمانی این تیم پرچم فلسطین را به نشانه حمایت از مردم مظلوم این کشور در دست گرفتند و نسبت به حملات وحشیانه رژیم اشغالگر قدس واکنش نشان دادند. راجر وارتز گفت: با دیدن اینکه ۲ بازیکن جوان چنین در برابر ظلم و هتک حرمت انسان رژیم صهیونیستی موضع گرفتند قلبم از شادی پرید.

عضو سرشناس گروه «پینک فلوید» افزود در مواضعش علیه رژیم صهیونیستی استوار است و برای مقابله با ظلم آنها در غزه تهیه طوماری را آغاز کرده است. وی گفت سعی می‌کنیم از طریق فیفا و یوفا به اتحادیه فوتبال رژیم صهیونیستی بگوییم تا زمانی که مسئولان آنها از قوانین بین‌المللی پیروی نکنند و حقوق اساسی بشر را تضمین نکنند، نمی‌توانند محترمانه در رقابت‌های باشگاهی و بین‌‌المللی حضور یابند.

در سال 2006 واترز به درخواست فلسطینی‌ها کنسرت خود را از تل آویو اسرائیل به روستای عرب نشین Neve Shalom منتقل کرد. راجر واترز همچنین در نامه‌ای به تالار مشاهیر راک اندرول در سال 2013 بر پیوستن به کمپین BDS علیه اسرائیل تأکید کرد و گفت: «لطفاً به من و همه برادران و خواهرانم در جامعه مدنی جهانی در رد آپارتاید در اسرائیل و سرزمین‌های اشغالی فلسطین بپیوندید. و از همه می‌خواهم که تا زمانی که اسرائیل قوانین بین‌المللی و اصول جهانی حقوق بشر را رعایت نمی‌کند وآ نها را زیرپا می‌گذارد و لگد مال می‌کند، در اسرائیل کنسرتی  اجرا نکنند."

راجر واترز در 3 ژوئن 2010 نسخه جدیدی از آهنگ معروف "ما غلبه خواهیم کرد" را برای حمایت از مردم فلسطین و اعتراض به حملات رژیم اسرائیل منتشر کرد. این موسیقی توسط خودش در شبکه اجتماعی یوتیوب منتشر شده است.

دفاع راجر واترز در جریان ناآرامی‌های 1401 از مردم ایران

سال گذشته در جریان ناآرامی در ایران، شبکه ضدایرانی ایران اینترنشنال با دعوت از مشاهیر بریتانیایی و ایرانی برنامه‌ای ترتیب داد تا مخفیانه بر نظرات مردم ایران تأثیر بگذارد.

با این حال همه چیز طبق برنامه پیش نرفت و راجر واترز همه را شگفت زده کرد. وقتی ایران اینترنشنال از این سلبریتی بریتانیایی پرسید پیام شما برای مردم ایران چیست؟ راجر واترز پاسخ داد: اگرچه ممکن است تصویری منفی از مردم ایران در رسانه‌های آمریکایی ارائه شود، اما من همه حمایت‌های خود را از مردم ایران در حالی اعلام می‌نمایم که آمریکایی‌ها در یک نظرسنجی به این نتیجه رسیده‌اند که ایران باید نابود شود!

این خواننده انگلیسی می‌افزاید: مثلا ببینید با سوریه و عراق چه کردند و ایران هم در این لیست قرار دارد چون سیاست خارجی آمریکا بر تخریب کشور زیبای ایران متمرکز شده است.

در این گفتگو در حالی که مجری شبکه ایران اینترنشنال نسبت به اظهارات میهمان انگلیسی ابراز نارضایتی می‌کرد، این کانال ارتباط زنده خود را با این سلبریتی آزاده بریتانیایی قطع کرد! [1]
 

راجر واترز را بهتر بشناسیم
راجر واترز در 6 سپتامبر 1943 در گریت بوکام انگلیس به دنیا آمد. وی فرزند دوم ماری وایت و اریک فلچر واترز بود و یک برادر بزرگ‌تر داشت. پدرش معلم مدرسه و یک مسیحی معتقد و از اعضای حزب کمونیست بود. پدر واترز بعدا موضع خود را تغییر داد و به ارتش پیوست و در 18 فوریه 1944، در حالی که راجر تنها 5 ماه داشت در جنگ آنزیو کشته شد. در 18 فوریه 2014، واترز از بنای یادبودی که به یاد پدرش و سایر کشته‌شدگان جنگ آنزیو ساخته شده بود رونمایی کرد.
 

مادر راجر که او نیز یک معلم بود، پس از مرگ شوهرش، با دو پسرش به کمبریج نقل مکان کرد. واترز در دبیرستان پسرانه کمبریج شایر با سید برت (عضو گروه پینک فلوید) تحصیل می‌کرد و دیوید گیلمور، گیتاریست آینده پینک فلوید نیز در نزدیکی آن‌ها زندگی می‌کرد. راجر واترز در 15 سالگی در ورزش بسیار موفق بود و عضو مهم تیم‌های کریکت و راگبی دبیرستانش بود. واترز از مدرسه ناراضی بود و می‌گفت:
صرف نظر از بازی‌ها، من از هر ثانیه مدرسه متنفر بودم. جو بسیار ظالمانه‌ای حاکم بود. یک دانش‌آموز نه تنها مورد ظلم سایر همکلاسی‌هایش قرار می‌گرفت، بلکه معلم نیز به او ظلم می‌کرد.

در حالی که واترز از کودکی برت و گیلمور را می‌شناخت، نیک میسن و ریچارد رایت، اعضای آینده پینک فلوید را نیز در دانشگاه وست مینستر لندن ملاقات کرد. واترز در ابتدا حرفه‌ای مربوط به مهندسی مکانیک را انتخاب کرده بود.
 
 

سال‌های 1965 تا 1985: شکل گیری گروه پینک فلوید و دوران رهبری برت
در سپتامبر 1963، واترز و میسن علاقه خود را به تحصیل از دست دادند و به همراه رایت کار موسیقی را شروع کردند. آن‌ها به همراه دو نفر دیگر گروهی تشکیل دادند که در ابتدا سیگما 6 و سپس Meggadeaths نام داشت. واترز گیتار ریتم، میسن درامز و رایت کیبورد می‎‌نواختند. با رفتن آن دو عضو دیگر، برت به گروه پیوست و گروه Abdabs نام گرفت. در اواخر 1964، گروه نام‌های دیگری مانند Leonard’s Lodger و Spectrum Five و Tea Set هم گرفت. تا بالاخره در اوایل 1966 نام Pink Floyd را انتخاب کردند.
 

در اوایل سال 1966 برت رهبر گروه و همچنین نوازنده گیتار و ترانه‌سرا بود. با وخیم شدن حال روحی برت در اثر استعمال مواد و رفتارهای عجیب او، اعضا توافق کردند که وی گروه را ترک کند و دیوید گیلمور را به جای او بیاورند. واترز نیز رهبری گروه را بر عهده گرفت.
 

دوران رهبری راجر واترز در پینک فلوید
راجر واترز با پر کردن جای برت در سال 1968، به مسیر هنری پینک فلوید جهت داد و به ترانه‌سرا و مغز متفکر گروه تبدیل شد. وی به همراه گیلمور و رایت خواننده گروه بود. او اکثر ترانه‌های مفهومی 5 آلبوم پینک فلوید را قبل از ترک گروه نوشت. آلبوم The Dark Side of the Moon با اشعار واترز یکی از موفق‌ترین آلبوم‌های راک در تاریخ موسیقی بوده است. این آلبوم به مدت 736 هفته در جدول بیلبورد قرار داشت و بیش از 40 میلیون نسخه از آن در سراسر جهان به فروش رسید. این آلبوم، دومین آلبوم پرفروش جهان و بیست و یکمین آلبوم پرفروش در ایالات متحده است.
 

واترز در آثار خود به اثرات مخرب جنگ و همچنین به از دست دادن پدرش اشاره کرده است؛ مانند آهنگ‌های راجر واترز به نام‌های Corporal Clegg، آهنگ Free Four، آهنگ Us and Them و When the Tigers Broke Free. مضمون آلبوم The Wall تاثیر گرفته از رشد او در یک جامعه انگلیسی است که پس از جنگ جهانی دوم مردان خود را از دست داده بود. ترانه‌های آلبوم The Wall به طور کلی توسط راجر واترز نوشته شد و عمدتا بر اساس داستان زندگی خودش بود. این آلبوم با فروش بیش از 23 میلیون نسخه، یکی از سه آلبوم پرفروش تاریخ در آمریکا بود. راجر واترز در پینک فلوید با آلبوم The Wall در لس‌آنجلس، نیویورک، لندن و دورتموند تور اجرا کرد. آخرین اجرای این گروه با واترز در سال 1981 در لندن بود و پس از آن واترز از گروه جدا شد.
 

در سال 1983 آخرین همکاری نیک میسن، راجر واترز و دیوید گیلمور، یعنی آلبوم The Final Cut ساخته شد. واترز تمام ترانه و آهنگ‌های این آلبوم را نوشت. در اشعارش از دولت محافظه کار زمان انتقاد می‌کرد و نام نخست وزیر مارگارت تاچر را ذکر کرده بود. مجله Rolling Stone به این آلبوم پنج ستاره داد و این آلبوم به یک دستاورد فوق‌العاده و تاج سر هنر راک شهرت یافت. مجلات آن زمان، این آلبوم را اساسا آلبوم انفرادی راجز واترز می‌دانستند. در آن زمان اختلافات میان اعضای گروه به خصوص واترز و گیلمور شدت گرفت. دیوید گیلمور می‌گوید:
من فکر می‌کنم آهنگ Comfortably Numb ازگروه Pink Floyd آخرین توان من وراجر برای همکاری مشترک بود.
 

ترک گروه و دادخواست قانونی
با بالا رفتن اختلافات میان اعضای گروه، واترز، پینک فلوید را در سال 1985 ترک کرد و به علت استفاده از نام خود و محتوای آثارش در گروه، کار را به دادگاه و شکایت کشاند. اما گیلمور و میسن قصد داشتند با نام پینک فلوید کار هنری خود را ادامه دهند. در دسامبر 1987 واترز و پینک فلوید به توافق رسیدند و او حق کپی رایت ایده The Wall و عروسک بادی خوک را برای خود حفظ کرد.
 

پینک فلوید سه آلبوم بدون او منتشر کرد: A Momentary Lapse of Reason (1987)، آلبومThe Division Bell (1994) و The Endless River (2014). در سال 2005 واترز در رابطه با خصومت 20 ساله‌شان گفت: فکر نمی‌کنم هیچ کدام از ما در آن‌ سال‌ها وجهه خوبی از خودش به جای گذاشته باشد… آن زمان جو بد و منفی حاکم بود و من به سهم خودم از این موضوع و ماجرای دادخواست قانونی پشیمانم.
 

سال‌های 1984 تا 2004: آثار تک نفره راجر واترز
در سال 1984، واترز اولین آلبوم انفرادی خود را منتشر کرد: The Pros and Cons of Hitch Hiking. در این آلبوم نوازندگان بزرگی مانند اریک کلپتون و دیوید سانبورن با واترز همکاری کردند. واترز و کلپتون تور این آلبوم را با یکدیگر و با گروه و محتوایی جدید اجرا کردند. در تور سال 1984 استکهلم سوئد بلیت‌های زیادی فروش نرفت و برخی از اجراها در مکان‌های بزرگ‌تر لغو شدند. واترز تخمین زد که 400 هزار پوند در این تورها ضرر دیده است. در مارچ 1985 واترز در آمریکای شمالی در مکان‌های کوچک‌تری کنسرت را برگزار کرد و علاوه بر آلبوم تکی خودش، تعدادی از آهنگ‌های قدیمی پینک فلوید را نیز اجرا کرد.
 

در سال 1987 راجر واترز آلبوم مفهومی Radio K.A.O.S را منتشر کرد. این آلبوم درباره یک مرد لال به نام بیلی بود که توانایی دستکاری امواج رادیویی را در سرش داشت. بیلی موفق شد با رادیو دیجی ارتباط برقرار کند و کامپیوترهای جهان را کنترل کند. بیلی که از وضعیت جهان ناراضی بود، یک حمله هسته‌ای را شبیه سازی کرد. واترز تور این آلبوم را نیز در سال 1987 برگزار کرد.
 

در سال 1989 با فروپاشی دیوار برلین، راجر واترز یکی از بزرگ‌ترین و باشکوه‌ترین کنسرت‌های راک تاریخ موسیقی را در برلین اجرا کرد: The Wall. بیش از 200 هزار نفر در کنسرت شرکت کردند و یک میلیارد نفر از تلویزیون آن را تماشا کردند. واترز در این کنسرت از گروه ارکستر سمفونیک آلمان شرقی، یک گروه راهپیمایی اهل شوروی و یک جفت هلیکوپتر استفاده کرد. دیواری که در کنسرت استفاده شده بود 25 متر ارتفاع و 170 متر طول داشت. عروسک‎‌های بادی در اندازه‌های بزرگ‌تری نسبت به کنسرت‌های قبلی طراحی شدند و از شخصیت‌های بزرگ راک برای شرکت در این کنسرت دعوت به عمل آمد؛ اما از گیلمور، میسن و رایت دعوت نشد.
 

در سال 1992 واترز همچنین سومین آلبوم خود یعنی Amused to Death را منتشر کرد. این آلبوم تحسین برانگیز‌ترین آلبوم انفرادی واترز است. واترز این آلبوم خود را یک «اثر هنری خیره کننده» توصیف کرده است. فروش این آلبوم به یک میلیون نسخه در سراسر جهان رسید.
 

سال‌های 2005 تا 2010: پیوستن دوباره به پینک فلوید و تورهای کنسرت
بالاخره پس از سال‌ها اجرای انفرادی، راجر واترز در جولای 2005 در کنسرت Live 8 هاید پارک لندن به پینک فلوید پیوست. واترز در رابطه با این کنسرت به اسوشیتد پرس گفت:
با وجود این‌که تجربه اجرای دوباره با پینک فلوید مثبت بود، اما با توجه به اختلافات نظر با گیلمور، احتمال پیوستن به این گروه بسیار کم است.
در سال 2006 واترز تور کنسرت زنده‌ی Dark Side of the Moon (نیمه تاریک ماه) را آغاز کرد. این تور دو سال به طول انجامید و از اروپا آغاز شد و سپس به آمریکای شمالی رفت. واترز در سال 2008 در فستیوال کوچلا به عنوان خواننده حضورداشت ودرهمین سال نیزازاحتمال انتشار یک آلبوم جدید به نام Heartland خبر داد.
 

از 2010 تا کنون
در سال 2010 واترز یک تور کنسرت جدید آغاز کرد. کنسرت The Wall Live در واقع نسخه آپدیت شده اجراهایی با همین نام و توسط گروه پینک فلوید بود. راجرز نیز اعلام کرد که این تور احتمالا آخرین تورش باشد. او در این باره گفت:
«من دیگه مثل قبل جوان نیستم. مثل B. B. King یا Muddy Waters نیستم. یک خواننده یا نوازنده بزرگ نیز نیستم اما هنوز آتشی در وجودم زبانه می‌زند و هنوز حرفی برای گفتن دارم. احتمالا این آخرین اجرای من باشد.»
 

در سال 2017 واترز پس از حدود 25 سال، یک آلبوم انفرادی جدید منتشر کرد. این آلبوم با نام Is This the Life We Really Want? منتشر شد. در سال 2020 راجر واترز اعلام کرد که تور کنسرت This Is Not a Drill را اجرا خواهد کرد. قرار بود این تور از آمریکای شمالی برگزار شود و یک ماه قبل از انتخابات ریاست جمهوری 2020 به اتمام برسد اما به دلیل شیوع کرونا، این اجرا به تعویق افتاد. این کنسرت قرار است از جولای تا اکتبر 2022 و فقط در آرناها اجرا بشود.[2]
 

برخی ترانه‌هایی که برای فیلم‌ها خوانده است
وی ترانه‌هایی نیز برای فیلم‌های «وقتی که باد می‌وزد» - ۱۹۸۶، ساخته جیمی تی موراکامی، «رفتار مضطربانه» - ۱۹۹۸ ساخته دیوید ناتر، «قدرت ذهن» - ۱۹۹۸ ساخته رابرت رودریگز، «افسانه ۱۹۰۰» - ۱۹۹۸ ساخته جوزپه تورناتوره، «شغل ایتالیایی» - ۲۰۰۳ ساخته گَری گرِی، «روز، شب بخیر» - ۲۰۰۳ ساخته مارکو بلوچیو، «قلاب و وال‌ها» - ۲۰۰۵ ساخته نوح بامبچ، «د. ی. و. ا. ن. ه.» - ۲۰۰۵ ساخته ژان مارک واله، «اربابان شهر سگی» - ۲۰۰۵ ساخته کاترین هاردویک، «رفتگان» - ۲۰۰۶ ساخته مارتین اسکورسیزی و «آخرین میمزی» - ۲۰۰۷ ساخته رابرت شای نیز اجرا کرده‌است.[3]
این یادداشت بهانه‌ای شد تا به شرح زندگینامه راجر واترز، مغز متفکر گروه پینک فلوید داشته باشیم و همچنین برخی آهنگ‌های وی را مرور نماییم.

پی‌نوشت:

[1]. Torabi. Sadra. Palestine in Heart of Paris. Translated by: Asadollah Afshar . TEHRAN Times/ May 5, 2023 - 22:49.

[2] -قنبری؛ نگین.  بیوگرافی راجر واترز ؛ عضو سابق گروه پینک فلوید. سایت پلازا: 7 مهرماه 1401-09:30.  
[3] - همشهری آنلاین: دوشنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۰ - ۱۶:۲۱- کد خبر 601698.
 

دکتر اسدالله افشار

• دکتر اسدالله افشار

• موسیقی راک

• راجر واترز

• This Is Not a Drill

• پینک فلوید

• حقوق فلسطین

• اسرائیل

• حمایت واترز از فلسطین

• رژیم اسرائیل

• حمایت از فلسطنیان

• رژیم صهیونیستی

• حامی مردم فلسطین

• پرچم فلسطین

• رژیم اشغالگر قدس

• تل آویو

• Neve Shalom

• شبکه ضدایرانی ایران اینترنشنال

• ایران اینترنشنال

• سیاست خارجی آمریکا

• Meggadeaths

• واترز گیتار ریتم