انسان‌های بزرگ!

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»، آن زمان که کودک بودیم و روزگار را در روستا سپری می‌کردیم، گاه به کنار رودخانه‌ای که لبریز از آب بود و خروشان می‌رفت تا خود را به دریا برساند می‌ایستادیم و به عرض طولانی آن نگاه می‌کردیم.
آرزو می‌کردیم توانی داشته باشیم تا بتوانیم با یک خیز از روی آن بپریم و در آن سوی رودخانه قرار بگیریم. می‌دانستیم این برای ما امری محال است. در همان عالم کودکی به هم می‌گفتیم آیا کسی هم وجود دارد که بتواند از روی این رودخانه بپرد؟ وقتی دوباره نگاهمان به عرض رودخانه می‌افتاد می‌گفتیم خیر، کسی نمی‌تواند. اما یک نفر را استثنا می‌کردیم و آن شاه بود. به گمانمان شاه آن قدر بزرگ و توانمند است که این کارها برایش سهل است. در آن زمان خود رژیم نیز چنین تفکر عوامانه‌ای را در میان مردم ‌تبلیغ می‌کرد. مثلا تبلبغ شاه سایه خداست یا اینکه از رادیو و تلویزیون در سال فقط یک بار مردم صدای شاه و همسرش را می‌شنیدند. آن زمان که صدای شاه از رادیو پخش می‌شد خیلی‌ها تصورشان از این صدا یک صدای مافوق انسانی بود.
همین طور در گذر روزگار فراوان انسان‌هایی بوده‌اند که فکر می‌کردیم خیلی خارق‌العاده هستند؛ اما بعدا که قدرت درک و فهممان افزایش پیدا می‌کرد می‌دانستیم همه‌ این‌ها زاییده تخیلات و ذهنیات خود ما بوده است.
اخیرا ترامپ رئیس جمهور سابق آمریکا در باره پیام تبریک نتانیاهو به بایدن پس از پیروزی او در انتخابات گفته است؛
«من نتانیاهو را خیلی دوست داشتم. هنوز هم او را دوست دارم؛ اما وفاداری را هم دوست دارم! نتانیاهو اولین کسی بود که سراسمیه برای تبریک به بایدن رفت. او فقط به [بایدن] تبریک نگفت بلکه این کار را در قالب یک ویدئوی ضبط شده انجام داد».
رئیس‌جمهور سابق آمریکا همچنین گفت؛ «اشتباه بزرگی بود. من از آن زمان تاکنون با او حرف نزده‌ام. لعنت به او! من او را نخواهم بخشید».
این سخنان رئیس جمهور سابق یک کشوری است که به‌ اصطلاح ابر قدرت دنیاست و با یک فرمان بسیاری از سران کشورها در برابرش به خط می‌شوند.
شخصی که میلیاردها سرمایه دارد و به اصطلاح از دنیا هر چه بخواهد در دستش است. همین فرد این قدر از درون حقیر است که نسبت به پیام تبریک نخست‌وزیر رژیم اشغالگر قدس به بایدن عصبانی می‌شود و مصاحبه می‌کند و به نتانیاهو لعنت می‌فرستد. این رفتار بیش‌تر به رفتار کودکانی برمی‌گردد که می‌خواهند دوستشان فقط با آن‌ها بازی کند و با آن‌ها سخن بگوید و اگر ببینند دوستشان به بچه دیگری نیز توجه کرده ناراحت می‌شوند و با او قهر می‌کنند. ترامپ آن قدر از درون حقیر است که رفتار دیپلماسی دوست خود را نسبت به رقیب انتخاباتی‌اش برنمی‌تابد و پس از ماه‌ها زبان به شکوه می‌گشاید و او را به باد انتقاد و ناسزا می‌گیرد.
این فرهنگ و این نوع نگاه، محصول فرهنگ و تمدن غرب است، تمدنی که هر چند محصولش شعار اومانیسم است؛ ولی بن‌مایه‌اش حقارت انسان است.
این را مقایسه کنید با واکنش امام خمینی رضوان‌الله تعالی علیه، زمانی که خبرنگار در هواپیما در مسیر فرانسه به ایران از امام ‌می‌پرسد پس از پانزده سال دوری از مردم و میهنت، حالا که داری برمی‌گردی چه احساسی داری؟ امام خیلی ساده می‌گوید: هیچ.
و یا آنگاه که مردم در حسینیه جماران با جان و دل برای امام شعار می‌دهند خطاب به یکی از همراهان که در کنارش بوده می‌گوید؛ اگر همین جمعیت الان به من مرگ بر خمینی بگویند هیچ تغییری در درونم ایجاد نمی‌شود.
این رفتار و روحیه محصول آموزه‌های مکتبی است که در پرتو ارتباط با خدای آن مکتب، دل‌ها آرام می‌گیرد.
و چه قصه تلخی است که غربزدگان و لیبرال‌های وطنی خودمان هنوز از ترامپ و امثال آن همان برداشتی را دارند که ما در دوران کودکی از شاه داشتیم.

دکتر نصرالله شفیعی

• دکتر نصرالله شفیعی

• غربزدگان

• لیبرال‌ها

• ترامپ

• امام خمینی

• نتانیاهو

• انسان‌های بزرگ