بازگشت بینوایان ویکتورهوگو به پشت دروازه‌های پاریس

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»،

*  المپیک پاریس جنگی را علیه فقرا به راه انداخته است.
*   پاریس تقریباً و مطمئناً به عنوان یک جایگاه موفق المپیک در خاطره‌ها باقی خواهد ماند. با این حال، چنین خاطراتی، کسانی را که زیر بار آن رنج بردند را کنار خواهد گذاشت.
*  در حالی که لس آنجلس برای بازی‌های المپیک 2028 آماده می‌شود، مردم بی خانمان کالیفرنیا در حال حاضر در معرض یک دستور کار وحشتناک آوارگی قرار گرفته‌اند . اکنون باید جنایات اجتماعی المپیک پاریس را روشن کنیم، وگرنه در سواحل کالیفرنیا نیز تکرار خواهند شد.
*  همزمان با اوج گیری تماشای نمایش‌های ورزشی پاریس 2024 در هفته آخر مسابقات، یک مبارزه کمتر آشکار در خارج از منطقه المپیک ادامه دارد: جنگ با فقرا. در درون حباب المپیک، مسابقات پرمخاطب مدال، هر روز برنامه ریزی می‌شود، در حالی که خارج از رویای تب پنج حلقه المپیک، خطرات وحشیانه و تضادی فاحش در جریان است. پل آلوزی رئیس سازمان "روی دیگر مدال"، به پزشکان بدون مرز دوموند (پزشکان جهان) گفت: «شهر المپیک برای فقرا جهنم است».

آنچه در اینجا در پاریس شاهد بودیم بخشی از یک سنت بزرگتر و شرم آور المپیک است: جابجایی طبقه زحمتکش و مردم فقیر برای خالی کردن فضا برای بازی‌ها، چه در سئول در سال 1988، چه در آتلانتا در سال 1996، چه در پکن در سال 2008. ، یا ریودوژانیرو در سال 2016.

ملورا کوپکه ، جغرافی‌دانی که زمان خود را بین پاریس و ونکوور کانادا تقسیم می‌کند و تحقیقاتش را در رابطه با آوارگی، فقر و مصرف مواد مخدر انجام می دهد، به ما گفت که «افرادی که در فضای عمومی، نامطلوب تلقی می‌شوند» بار سنگینی را متحمل شده‌اند. سرکوب دولتی برای " تسریع در بازی های المپیک."

تضاد بین المپیک پر زرق و برق پاریس، جایی که بلیط مراسم اختتامیه در استاددو فرانس می‌تواند 1600 یورو قیمت داشته باشد ، و آنهایی که به حاشیه جامعه فرانسه رانده شده‌اند، نمی‌تواند از این آشکارتر باشد. ما در یک شب تبلیغاتی- یا غارتگری- با تیمی از پزشکان جهان، متشکل از یک پزشک، دو مترجم، و دو متخصص اطلاع رسانی، نگاهی اجمالی به این واقعیت می‌کنیم.

اولین توقف ما بوبینی در سنت دنیس بود، منطقه ای در شمال پاریس که برگزارکنندگان المپیک قول داده بودند از میزبانی بازی ها سود ببرند. هنگامی که از میان بیشه زار عبور کردیم و وارد جنگل شدیم، اردوگاه‌های متعددی برای مهاجران یافتیم، اما هیچ یک از مزایای وعده داده شده را نداشتیم. کارکنان خدمات رسانی به ما گفتند که المپیک در واقع کار آنها را دشوارتر می کند - افرادی که به آنها کمک می کنند بیشتر به سایه ها رانده شده اند بطوریکه پیدا کردن آنها را به یک چالش تبدیل می شود. در واقع در سه ایستگاه اول ما با حتی یک نفر هم که بخواهد به پزشک مراجعه کند، برخورد نکردیم. به گفته آلوزی، این اولین باری بود که در شش سالی که 4 شب در هفته فعالیت می‌کردم، این اتفاق افتاد.

اما پس از آن، هنگامی که تاریکی بر شهر نور مستقر شد، به عبدالشکور، مهاجر 17 ساله‌ای از ساحل عاج رسیدیم که چادر خود را در منطقه‌ای سرپوشیده نزدیک مرکز پمپیدو برپا کرده بود. او به ما گفت که بازی‌های المپیک تامین غذا را برای او سخت‌تر کرده است. او توضیح داد که چگونه در طول بازی‌ها، پلیس هر روز ساعت 5 صبح او را از خواب بیدار می‌کند و بر سر او و هموطنان مهاجرش فریاد می‌زند تا از چشم‌ها دور شوند. بسیاری در گوشه و کنار و به زیرگذری که در آن چادرها بین حصار و جاده‌ای شلوغ نشسته‌اند، حرکت می‌کنند. ماشین‌ها با سرعت زیاد در جاده ها حرکت می‌ کردند. چند نفر از آنها به ما گفتند که المپیک پاریس برای آنها بیشتر یک فاجعه است تا یک نعمت.

وقتی عبدالشکور متوجه شد که ما یک دکتر در میان خود داریم، یک عکس پرتو ایکس از شانه‌اش را از پلاستیک بیرون آورد. دکتر برتراند شاتلین در حالی که عکس-ورقه اشعه ایکس را در مقابل چراغ خیابان نگه می داشت، با حوصله گوش می داد و در نهایت به او مقداری دارو و ارجاع به یک کلینیک محلی داد.

در همین حال، ده ها مهاجر ما را محاصره کردند و برای کمک های پزشکی صف کشیدند. برای دو ساعت و نیم بعدی، دکتر شاتلین فرد به فرد را درمان می‌کرد، که همه آن‌ها خردسالان بدون همراه از آفریقا، عمدتاً از ساحل عاج و گینه بودند. اباکار موسی، مترجم عربی که از سال 2018 با گروه "پزشکان جهان" کار کرده است، زیرا، همانطور که به ما گفت، "احساس نزدیکی به ارزش های" گروه دارد، با یادداشت برداری و برداشتن داروهای صحیح از سه کیسه بزرگ لوازم ایستاده است. که ما دور و برم چرخیدیم آلوزی به سرعت به راه افتاد و با مهاجران جوان شوخی دوستانه کرد و به موسی کمک کرد.

منشور المپیک «ارزش آموزشی الگوی خوب، مسئولیت اجتماعی و احترام به حقوق بشر شناخته شده بین‌المللی و اصول اساسی اخلاقی جهانی» را ستایش می‌کند. این تیم از پزشکان جهان بی سر و صدا به دور از درخشش داغ دستگاه تبلیغات رسانه ای المپیک، این ارزش ها را به کار می برد.

فعالان حقوق بشر در پاریس، روند جابجایی محرومین که قبل از المپیک انجام شده بود - و در طول بازی‌ها به سرعت ادامه پیدا کرد – را پاکسازی اجتماعی می‌نامند. قبل از شروع بازی‌های المپیک اینجا در پاریس، آلوزی که به عنوان سخنگوی گروه فعال "روی دیگر مدال" فعالیت می‌کند، برای ما توضیح داد: «در پاریس، پاکسازی اجتماعی را می‌توان با دوگانه زیر فهمید. منطق دورسازی: 1- دورسازی از فضای عمومی شهر المپیک، برای پرهیز از رویت شهرهای چادری، محله های فقیر نشین در حلبی آبادها و2-  دور سازی  حاشیه نشینان و پراکندگی در کل کشور، تا ناخواسته ها را محلی سازی کرده و بدبختی را از شهر  المپیک دور کنند

سرعت دور سازی افراد بی‌خانمان از خیابان‌های پاریس رو به افزایش است. یک مطالعه تحقیقاتی انجام شده توسط "روی دیگر مدال" نشان داد که در سال گذشته بیش از 12500 نفر از افراد آسیب پذیر به زور از خیابان های پاریس خارج شده اند. این نسبت به سال قبل نزدیک به 39 درصد افزایش داشته است. مقامات فرانسوی ارتباط این جابه جایی ها با بازی های پاریس 2024 را رد کرده اند. با این حال، ایمیلی از یک مقام دولتی متخصص مسکن بیان کرد که هدف از این اخراج‌های دسته جمعی از بیغوله ها و اردوگاه‌ها «شناسایی افراد در خیابان در مکان‌های نزدیک به مکان‌های المپیک» و حذف آنها قبل از شروع بازی‌های المپیک بوده است.

یکی از نمونه‌های بارز جابه‌جایی در خانه فولادکاران  Maison des Métallos ، ساختمانی متعلق به شهرداری پاریس رخ داد. در آنجا، حدود 150 مهاجر خردسال بی خانمان و بدون همراه برای دوری از عوامل، چمباتمه زده بودند. در میان آنها فوسنی کانته 16 ساله بود که از خشونت در کشور خود چاد فرار کرده بود. سرانجام جامعه به مقابله پرداخت. مهاجری روی پلاکاردی در بیرون نوشته شده بود : «این روزگار سختی است. نه مسکن، نه المپیک. ما در پاریس می مانیم.» در اوایل جولای، شهر سرانجام موافقت کرد که مهاجران را در سالن‌های ورزشی متعددی که در سطح شهر قرار داشتند، اسکان دهند.

هفته گذشته، ما از همین محل تخلیه شده مهاجران فولادکاران بازدید کردیم. بازسازی ساختمان غیرقابل انکار بود. فضایی که قبل از تخلیه، تعداد زیادی از جوانان مهاجر در آن بالشتک های خواب خود را پهن می کردند، با یک نمایشگاه شیک طراحی شده بود تا توکیو را به عنوان یک مقصد گردشگری مورد توجه قرار دهد. نمونه های رایگان ساکی جریان یافت. لیوان های شیشه ای نفیس به قیمت نزدیک به 400 یورو فروخته می شد. نمایشگاه‌های براق، مانگای ژاپنی و گودزیلا را جشن گرفتند. از یکی از میزبانان ژاپنی پرسیدیم که آیا می‌دانست قبل از ورود آنها، این آخرین فضای امن برای مهاجران جوان آفریقایی بود؟ او گفت: "شنیده ام." "اما من آنها را ندیدم."

فعالان در پاریس شجاعانه با بی عدالتی هایی که در المپیک گنجانده شده مبارزه کرده اند. تلاش های آنها توسط اعضای کمیته سازماندهی پاریس 2024 در هم پیچیده شده است.

 اورلی ترووه ، عضو مجلس ملی فرانسه ، که نماینده منطقه‌ای در سن سن دنی است، منطقه‌ای از شهر که شدیداً تحت تأثیر بازی‌ها قرار گرفته است، به ما گفت: «کل سیستم المپیک غیرشفاف و غیرقابل پاسخگویی است» و افزود: «متاسفانه ما به‌عنوان اعضا در پارلمان، اهرم‌ها یا منابع بسیار کمی برای ردیابی تأثیرات المپیک بر مردم، شهرها و اکوسیستم‌هایمان داریم».

    این فقدان پاسخگویی در ذهن خانم برونهیلد چلیان، کارمند سازمان "پزشکان جهان" بسیار تاثیر گذاشته بود. وی در خلال یک وقفه کوتاه از غرفه به ما گفت: در حالی که برگزارکنندگان المپیک پاریس پول و لفاظی زیادی برای امنیت و پایداری به کار می‌بردند، نتوانستند همین کار را برای بخش اجتماعی بازی‌ها انجام دهند: او گفت مقامات پاریس، «نکردند»، آنها اصلا تلاش نکردند. چلیان از این "فرصت از دست رفته" ابراز تاسف کرد و افزود که "مردم در خیابان ها" جا مانده اند.

کول استانگلر، نویسنده فرانسوی، در کتاب پاریس نمرده است می نویسد: «شهر بیش از حد، حاشیه‌نشین‌ها را از قلمرو خود دور نگه می‌دارد» . این دینامیک در المپیک پاریس تشدید شده است. خانواده ها را از هم می پاشد. زندگی مردم را ریشه کن می کند. و ظالمانه است. از یک خبرنگار شنیده شد که می گفت هیچ داستان قانع کننده ای در خارج از زمین در المپیک امسال وجود ندارد.

حوالی نیمه‌شب، وقتی چمدان‌هایمان را بسته‌ایم و آماده می‌شدیم تا به سمت ون "پزشکان جهان" برگردیم، عبدالشکور خود را بین دو چادر قرار داده و در میان هیاهو و آژیر المپیک پاریس، نمازهای اسلامی‌اش را به جا می‌آورد. پشت سر او دیواری بود که تابلوهای بنفش رنگی برای المپیک 2024 پاریس در همه جا سو سو می زد. دیوار ممکن است با سیم خاردار احاطه شده باشد.

تقریباً و مطمئناً پاریس به عنوان یک جایگاه موفق المپیک در خاطره ها باقی خواهد ماند. با این حال، چنین خاطراتی، کسانی را که زیر بار آن رنج بردند، کنار خواهد گذاشت. آنها نادیده گرفته خواهند شد. یک معیار "موفقیت" برای سیاستمداران و برگزارکنندگان المپیک مستلزم ناپدید شدن بی رحمانه افرادی مانند عبدالشکور است.

* در حالی که لس آنجلس برای بازی‌های المپیک 2028 آماده می‌شود، مردم بی خانمان کالیفرنیا در حال حاضر در معرض یک دستور کار وحشتناک آوارگی قرار گرفته‌اند . اکنون باید جنایات اجتماعی المپیک پاریس را روشن کنیم، وگرنه در سواحل کالیفرنیا نیز تکرار خواهند شد.

بقلم نویسندگان دیو زیرین و جولز بویکوف

19 مرداد 1403

 9 آگوست 2024

تارنمای ادج او اسپورت (کناره ورزش)

برگردان کوتاه سازی و تنظیم علی اصغر شهدی

• علی اصغر شهدی

• المپیک پاریس

• پاریس

• المپیک

• المپیک 2028

• شهر المپیک برای فقرا جهنم است

• منشور المپیک

• حقوق بشر

• کالیفرنیا