ماجرای المپیک پاریس چه بود؟

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»، بازی‌های المپیک مشکلاتی را که در حال حاضر در یک شهر میزبان وجود دارد، افزایش می‌دهد. ما آن را در پاریس دیدیم - اما در لس آنجلس چه اتفاقی خواهد افتاد؟

توماس باخ، رئیس کمیته بین‌المللی المپیک در مراسم اختتامیه المپیک پاریس گفت که بازی‌های تابستانی 2024 «از ابتدا تا انتها بازی‌های المپیک هیجان‌انگیزی بودند». او سپس اضافه کرد: «یا به جرات می‌توانم بگویم: بازی‌های المپیک در ایستگاه رودخانه سن». بازی ترسناک باخ با کلمات تنها از هذیان گویی وفاداران المپیک که پاریس را « بهترین المپیک تاریخ » اعلام کردند، پیشی گرفت. در واقع، در میان شاهکارهای الهام بخش و اغلب شاعرانه ورزش، این بازی ها مشکلات اجتماعی پاریس و جهان را بزرگتر کردند.

المپیکی ها در المپیک حضور دارند و پاریس 2024 نیز از این قاعده مستثنی نبود. بازی‌های پاریس ورزشکارانی را به نمایش گذاشتند که مهارت و شادی فوق‌العاده‌ای را به مسابقات آوردند، اما سیاست خود را نیز به ارمغان آوردند. این کار با مراسم افتتاحیه آغاز شد، زمانی که اعضای تیم الجزایر برای احترام به کسانی که در سال 1340 ( 1961) آخرین سال جنگ استقلال الجزایر از فرانسه استعمارگر، توسط پلیس فرانسه تیراندازی و در رودخانه سن غرق شدند، گل های رز را به رودخانه سن رها کردند . بیش از 120 نفر در حادثه ای کشته شدند که برای چندین دهه، مقامات فرانسوی سعی در سرپوش گذاشتن بر آن داشتند . خانم فایزه زروآلا ، روزنامه نگار فرانسوی الجزایری الاصل که برای نشریه مدیاپارت می نویسد ، به ما گفت: «من بسیار افتخار می کردم که آنها این کار را انجام دادند. برای من، این دلیلی بود بر این که فرزندان الجزایری هنوز می‌دانند که هستند» و اینکه «ما گذشته را فراموش نمی‌کنیم»، حتی اگر بسیاری در فرانسه «به پیشینه استعماری آن نابینا باشند». وی افزود: ادای احترام به شهدا بسیار مهم بود.

بعداً در مراسم افتتاحیه، یکی از حاملان پرچم فلسطین، بوکسور وسیم ابوسال، پیراهن سفیدی را پوشید که روی آن نقش‌هایی از بمباران کودکان در غزه توسط جت‌های جنگنده اسرائیلی نقش بسته بود. او یکی از هشت فلسطینی بود که در پاریس شرکت کردند، از جمله لیلا المصری که رکورد ملی فلسطین را در دوی 800 متر به ثبت رساند . هواداران در پاریس ورزشکاران فلسطینی را هر جا که می‌رفتند جشن می‌گرفتند، حتی در حالی که مطبوعات عمدتاً آنها را نادیده می‌گرفتند. تعداد کمی از خبرنگاران حاضر به مصاحبه با اعضای تیم المپیک فلسطین شدند. عدم توجه کلی به ورزشکاران فلسطینی - پاک شدن مبارزات آنها – انعکاسی بود از جنگ غزه و رنج ناشی از آن غیرنظامیان فلسطینی بود که عمداً شنیده نشده بودند.

این رقابت بیانیه‌های سیاسی را- که البته کمتر گزارش شده است- به زمین های بازی کشاند. زمانی که منیژه تلاش، یک بریک دانسر از افغانستان به نمایندگی از تیم المپیک پناهندگان ، اجرای خود را به پایان رساند، از شنل خود رونمایی کرد که روی آن نوشته شده بود "زنان افغان را آزاد کنید". در حالی که هواداران حاضر و ورزشکار هلندی که تلاش با او مسابقه می‌داد تشویق می‌کردند، متنفذین المپیک او را محروم کردند. بله، آنها فردی را از تیم پناهندگان به دلیل افزایش آگاهی در مورد اینکه چرا او پناهنده است، رد صلاحیت کردند . با رد صلاحیت تلاش، قهرمانان المپیک اساساً به خواست طالبان عمل کردند، که ممنوعیت از ورزش زنان دقیقاً به همین دلیل است که او نمی توانست زیر پرچم کشور خود شرکت کند.

فایزه زروآلا  روزنامه نگار همچنین به اهمیت کایلیا نمور  یکی از ژیمناست‌های برتر فرانسه اشاره کرد که پس از اختلاف طولانی با فدراسیون ژیمناستیک فرانسه  و انعطاف ناپذیر بودن این فدراسیون بر سر محل تمرین این ژیمناست 17 ساله، ملیت خود را تغییر داد و برای الجزایر به رقابت پرداخت. زروآلا به مدال طلای نمور در میله‌های ناهموار لقب «غرامت استعماری» داد. این پیروزی باعث شد نمور اولین ورزشکار آفریقایی باشد که در ژیمناستیک المپیک مدال کسب کرده است.

در حالی که پوشش خبری ایمانه خلیف دارنده مدال طلای بوکس زنان که علیرغم مواجهه با تعصب و دروغ در مورد جنسیت خود پیروز شد، درباره کسب طلای او در فرانسه به عنوان یک الجزایری کمتر صحبت شد. امتناع خلیف از صحبت کردن به زبان فرانسه در آخرین کنفرانس مطبوعاتی و به جای آن انتخاب عربی و انگلیسی سیاست مقاومتی را آشکار کرد که روزنامه نگاران غربی  قادر به درک آن نیستند.

سیاستمداران اغلب سعی می کنند از المپیک - و ورزشکاران المپیک - برای حرفه سیاسی خود سوء استفاده کنند. اما این امر برای امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، نتیجه معکوس داشت، زیرا در آغوش گرفتن مستمر و بدون درخواست هر یک از المپیکی‌های فرانسوی در شعاع پنج متری‌اش، بی‌ارزش‌کننده بود. پس از اینکه رومن دیکو خانم جودوکار فرانسوی مدال برنز گرفت، ماکرون سر او را در دستان خود گرفت، تجربه ای که به گفته او باعث شد ورزشکار  بگوید " کمی برآشفته و خجالت زده شده است ". هوگو هی، قهرمان المپیک فرانسوی، که به فینال دوی 5000 متر راه یافت، حتی ماکرون را به خاطر سیاست گستاخانه‌اش سرزنش و گفت : «اینها بازی‌های ماکرون نیستند، بلکه بازی‌های ورزشکاران هستند».

چهره برنزه ماکرون همچنین با ظاهر شدن بر روی صفحه ی نمایش عریض در منطقه هواداران المپیک در میدان باتای استالینگراد در جریان بازی بسکتبال مردان بین ایالات متحده و فرانسه که به مدال طلا دست یافتند، طعنه‌ای از شوخی‌ها را برانگیخت. و بازی ها محبوبیت او را افزایش ندادند: در اوایل آگوست، تنها 27 درصد از مردم به توانایی او برای رسیدگی به مشکلات فرانسه اعتماد داشتند که تنها دو امتیاز بیشتر از اوایل ژوئیه بود.

در میان هیاهوی رسانه ای در مورد المپیک پاریس، مسائل اجتماعی جدی در پاریس حل نشده باقی مانده است. برای پلیسی کردن المپیک، نیروهای امنیتی به شدت مسلح از بیش از 30 کشور مختلف حضور داشتند، اما این همه ماجرا نیست. رهبران سیاسی فرانسه نیز با استفاده از نظارت تصویری الگوریتمی توسط مجلس ملی فرانسه، شهر را به صفحه نمایش خود تبدیل کردند. آنها این ساختار امنیتی را ظاهراً برای جلوگیری از تروریسم ایجاد کردند، اما همانطور که اغلب اتفاق می افتد، این ساختار امنیتی علیه فعالان به کار گرفته شد. (همچنین واحدهای پلیس به شدت مسلح در محله های کارگری و مهاجران دور از منطقه المپیک گشت زنی می کردند).

در پاریس، با نوح فرجون، فعال سازمان ضد المپیک سککیژ 2024 مصاحبه‌ای انجام دادیم که نه یک بار بلکه دو بار دستگیر شد، صرفاً به دلیل تلاش برای سازماندهی تورهای اطلاعاتی برای بازدید خبرنگاران و افراد محلی نگران که علاقه مند به کسب اطلاعات بیشتر در مورد اثرات اجتماعی و زیست محیطی بازی‌های المپیک در سنت دنیس، منطقه‌ای در شمال پاریس که به دلیل بازی‌ها، اعیان سازی شده بود، بودند . این "تورهای مسموم"، همانطور که سازمان  بالا از آنها یاد کرد، توجه مقامات امنیتی را به خود جلب کرد که فرجون و دو خبرنگار را دستگیر کردند و آنها را به مدت 10 ساعت بازداشت کردند. چند روز بعد، فرجون دوباره به دلیل سازماندهی آنچه پلیس به عنوان تظاهرات غیرقانونی توصیف کرد، بازداشت و 135 یورو جریمه شد. پس از دستگیری دوم، فرجون به ما گفت که این «تجاوز فاحش پلیس» «نظر وی را» در مورد نظارت شدید بر سخنرانی‌های سیاسی در طول بازی‌ها «ثابت کرد». او گفت که افسران پلیس به دستگیری قبلی وی در زمان رفع اتهام اشاره کردند تا برای بار دوم او را توجیه کنند. او به ما گفت که این تجربه بعد از بازی‌ها «من را نگران می‌کند که چه چیزی در آینده پیش خواهد آمد».

خارج از زمین، بیشترین داستانی که مورد بحث قرار نگرفت، مردم پاریس بودند که با بی سرپناهی و احساس نا امنی هزینه المپیک را پرداخت کردند. حدود 12500 نفر بدون اسکان و اسکان ناامن با اتوبوس از شهر خارج شدند. «آماده کردن المپیک» به معنای «پاکسازی اجتماعی» بود - یا آن چیزی که فعالان  آن سوی مدال آن را پاکسازی شبکه اجتماعی می نامیدند . به برخی پناه داده شد. دیگران، محل نگهداری آنها مشخص نبود. این یک تحقیر حقوق بشر در اندازه المپیک بود که شایسته پوشش و افشاگری بیشتر بود.

اکنون توجه به لس آنجلس، میزبان بازی‌های تابستانی 2028 معطوف شده است. فینال مراسم اختتامیه پاریس 2024 شامل تحویل مشعل پر زرق و برق و پر ستاره به شهردار لس آنجلس کارن باس بود. اما حتی درخشش کفش های طلایی اسنوپ داگ نیز نمی تواند کنت مجیا، کنترلر شهر لس آنجلس را از واقعیت‌های تلخی که این شهر را از پاریس متمایز می کند، کور کند.  مجیا نموداری را منتشر کرد که در آن دو شهر را بر اساس معیارهایی مانند استفاده از حمل و نقل و جمعیت افراد بدون مسکن مقایسه کرد. وقتی تعداد انبوهی از افراد بی‌خانمان و اسکان نامطمئن در لس‌آنجلس را در نظر می‌گیریم - به گفته مجیا، 10 برابر پاریس - می‌لرزیم که «راه‌حل‌ها» چه چیزی را در پی خواهند داشت، به‌ویژه وقتی فرماندار کالیفرنیا، گاوین نیوسام، جنگش را علیه اردوگاه‌های بی‌خانمان‌ها به راه انداخته است.

المپیک یک ماشین نابرابری است که تمام مشکلاتی را که در حال حاضر در شهر میزبان وجود دارد، افزایش می دهد. لس آنجلس زرق و برق هالیوود را به ارمغان می آورد، در حالی که همزمان بی خانمانی، آوارگی، پلیس نژادپرست و محیطی در حال تغییر را نیز به ارمغان می آورد. اگر می‌توان از پاریس درسی گرفت، این است: در مورد میزبانی بازی‌ها هوشیار باشید، با طناب پوسیده کسی، توی چاه نیفتید و قطعاً تا سال 1406 ( 2027) برای شروع سازماندهی منتظر نمانید. در حال حاضر فعالانی از نه به المپبک لوس آنجلس هستند که فعالیت های مردمی را انجام می دهند. مردم باید به تلاش‌های خود ادامه دهند تا مطمئن شوند که حاشیه‌نشین‌ترین جمعیت‌ها بالاترین هزینه را برای بازی‌های بعدی نپردازند.

نویسندگان: دیو زیرین و جولز بویکوف

25 مرداد 1403

15 آگوست 2024

تارنمای ادج او اسپورت

برگردان و تنظیم علی اصغر شهدی

• علی اصغر شهدی

• بازی‌های المپیک

• کمیته بین‌المللی المپیک

• اختتامیه المپیک پاریس

• المپیک

• بازی‌های پاریس

• فایزه زروآلا

• ورزشکاران المپیک

• امانوئل ماکرون

• رئیس‌جمهور فرانسه

• مردم پاریس

• هزینه المپیک

• فینال مراسم اختتامیه پاریس

• پاریس