در سالروز قیام 7 اکتبر

* جان وایت در خصوص مقایسه قیام تاریخی 7 اکتبر می نویسد که تهاجم حماس بیشتر یاددآور خاطرات تهاجم ویت کنگ ها در عملیات تت* بود تا توطئه صیهونیستی امپریالیستی در حملات 11 سپتامبر.
* هیچ ظلم زشتی باعث ایجاد مقاومتی زیبا نشده است.
* فرانتس فانون هم می گوید «وقتی انسان را در تکنیک و سبک اروپایی جستجو می‌کنم، تنها زنجیره ای از نفی انسان و بهمنی از قتل‌ها را می‌بینم»

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»، حمله جنایتکارانه اسرائیل به مردم غزه طی یک سال گذشته که با حمایت‌های مادی، دیپلماتیک و سیاسی جمعی غرب همراه بوده است مساوی با مشاهده سگی هاری است که گوشت را می‌درد و آن را از استخوان جدا می‌کند، وضعیتی که بسیاری به خود اجازه داده بودند باور کنند، این همان دنیایی است که ارزش زندگی کردن را دارد. آیا همین طور است؟!

تمرين مستمر رژیم صیهونیستی در کشتار جنون‌آميز فلسطینی ها، نمایش یک قطعه خشونت برده دار در پاسخ به بردگان سرکشي است که جرأت خروج از مزرعه را کرده اند. و اینجاست که ما "جرم" واقعی فلسطینیان غزه را در امتناع از ماندن در مکانی که توسط استعمارگر و ستمگرشان به آنها اعطا شده است را درک می کنیم.

این اهمیت واقعی 7 اکتبر سال گذشته است. این امر به اسرائیلی ها و حامیان غربی آنها ثابت کرد که علیرغم بی توجهی نژادپرستانه اشان به انسانیت، فلسطینی ها می توانند از دستورات آنها سرپیچی کرده آنچنان سطحی از برنامه ریزی و نبوغ را از خود نشان دهند  که تاکنون هیچ مردم مستعمره ای نتوانسته است به آن دست یابد.

*  هیچ کس بهتر از فرانتس فانون مبارز و متفکر افسانه ای ضد استعماری، روانشناسی ستمدیدگان را درک یا بیان نکرد: او زمانی در باره «خشونت» نوشت:

*  « خشونت یک بومی، وی را از عقده حقارت و یأس و بی عملی رها می کند. او را نترس می کند و عزت نفس او را باز می گرداند».

فانون ممکن است در سال 1340 ( 1961 ) مرده باشد، اما تحلیل او از استعمار غرب، وحشیگری آن و تأثیر غیرانسانی آن بر قربانیانش - جعل زنجیره های روانی ستم و نفرت از خود که تنها از طریق یک «مبارزه مرگبار و قاطع» می تواند برعلیه کشور استعمارگر شکسته شود. این عبارات بیش از پنج دهه از زمانی که در اثر کلاسیک او بنام "مغضوبین زمین" ظاهر شد، همچنان صلابت خود را حفظ کرده است.

فانون این کتاب را در بحبوحه مبارزه حماسی برای آزادی ملی نوشت که بین مردم الجزایر و اربابان استعماری فرانسوی آنها در جریان بود و یک قدرت اول اروپایی را در برابر یک شورش ضد استعماری با سلاح های اندک  اما از حمایت مردمی برخوردار قرار داد. این یک درگیری شدید و تلخ بود که طی هشت سال طولانی، بین سال‌های 1333 تا 1341 ( 1954 تا 1962 ) ادامه داشت.

در نهایت، تلاش مردم الجزایر برای آزادی ملی قوی تر از توانایی فرانسه برای حفظ مستعمره اشان در شمال آفریقا که از دهه 1210 ( 1830 ) در اختیار داشت، بود. با پایان یافتن درگیری و با اعلام استقلال ، مشخص شد نزدیک به 1.5 میلیون نفر که اکثرا از مردم الجزایر بودند، در راه آزادی به شهادت رسیده اند.

* 7 اکتبر فریادی از بطن ساختار ستم با تاکیدی دوباره بر عزت نفسی بود که فانون آن را خشونت مردم مستعمره نشین و تحت ستم می نامید. در مجموع، این خشم بیش از اندازه کسانی بود که از پذیرفتن وضعیت یک رفتار غیرمردمی امتناع می‌کردند.

*   پروژه شهرک نشینی-استعماری صیهونیستی با شرایط خودش مانند استعمار فرانسوی‌ها در الجزایر، آمریکایی‌ها در ویتنام، و انگلیسی‌ها در ایرلند، یک پروژه شکست خورده است. پدیده ای که تنها با خشونت و کشتار شدید می توان آن را حفظ کرد.

حقیقت ساده این است که شما نمی توانید 2.2 میلیون نفر را به مدت 17 سال در یک زندان روباز محصور نگه دارید، شما نمی توانید دسترسی آنها به برق، آب آشامیدنی تمیز و همه نیازهای زندگی را کنترل کنید و همزمان آزادی و کرامت انسانی را نیز از آنها سلب کنید. در اینصورت شما باید انتظار مقاومت های بعدی را داشته باشید.

* این شرایطی است که باید عملیات طوفان الاقصی که یک سال پیش توسط فلسطینیان در غزه آغاز شد را درک کرد. هیچ ظلم زشتی هرگز باعث ایجاد مقاومت زیبایی نشده است. تاریخ هیچ شکی در این واقعیت باقی نمی گذارد.

غزه امروز ویران شده است. بیش از 40000 نفر تاکنون در انتقام جویی  صیهونیست های  عیاش کشته شده اند. با توجه به گستردگی رنجی که در پی آن بر مردم غزه وارد شده است، به طور قابل درک، کسانی خواهند بود که منطق پشت 7 اکتبر را زیر سوال خواهند برد. اما بین زمان اتفاق و روند تاریخی تفاوت آشکاری وجود دارد. و با در نظر گرفتن روند تاریخی هنوز زود است پاسخ شبهات را داد.

* اما با اندیشیدن به این سوال خاص در سطحی عمیق تر و این که هنجارهای استعمار گران بر مستعمره نشین ها تحمیل می شود. در حقیقت، سوال واقعی که یک سال بعد باید از خود بپرسیم این است: آنها چه انتخابی داشتند؟ وقتی انتخاب بین زندگی در اسارت یا مردن بر روی پاهایتان است، آیا واقعاً هیچ انتخابی وجود دارد؟

پاورقی:

* حمله عید تت  نامی است که به رشته‌ای از عملیات نظامی در جریان جنگ ویتنام داده شده‌است. این عملیات در 10 بهمن 1346 ( 30 ژانویه 1968 ) (مطابق با عید تت یا سال نوی ویتنامی) انجام شد

حمله تت یکی از بزرگترین عملیات‌های نظامی جنگ ویتنام بود که توسط نیروهای ویت کنگ و ارتش ویتنام شمالی در مقابل نیروهای ویتنام جنوبی، ایالات متحده و متحدان آنها انجام شد. این لشکر کشی شامل حملات اعجاب آوری بر علیه مراکز فرماندهی و کنترل نظامی و غیر نظامی در سراسر ویتنام جنوبی بود.

ویت کنگ ها موجی از حملات را در ساعات آخر شب 10 بهمن ( 30 ژانویه) در مناطق تاکتیکی سپاه اول و دوم ویتنام جنوبی انجام دادند. این حمله بزرگترین عملیات نظامی انجام شده توسط هر دو طرف تا آن نقطه از جنگ بود.

در این عملیات نیروهای جبهه ملی آزادیبخش ویتنام جنوبی یا ویت‌کنگها به نیروهای ویتنام جنوبی و آمریکایی حمله کردند. در سایگون این نیروها توانستند حتی به داخل محوطه سفارت آمریکا نیز رخنه کنند.

بقلم جان وایت

6 اکتبر 2024

تارنمای کنسرسیوم نیوز

برگردان، کوتاه سازی و تنظیم سید علی اصغر شهدی

• علی اصغر شهدی

• 7 اکتبر

• تهاجم حماس

• توطئه صیهونیستی

• حملات 11 سپتامبر

• کشتار جنون‌آميز فلسطینی ها

• مردم غزه

• رژیم صیهونیستی

• فلسطینیان غزه

• حماس

• جنگ ویتنام

• عید تت

• استعمار فرانسوی‌ها در الجزایر

• مبارزه حماس

• آزادی ملی