تیم‌های المپیک پناهندگان یک الهام و یک تراژدی بود

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»،

* نیاز به تیم پناهندگان المپیک حاکی از شکست ما در تغییر شرایطی است که در وهله اول مردم را آواره می‌کند – شرایطی که بواسطه جنگ‌ها و دخالت‌های آمریکا، ناتو و انقلاب‌های رنگی و اعمال تحریم‌های اقتصادی شان در آسیای مرکزی، آسیای غربی وافریقا، حاصل شده است.

از بین تمام لحظات به یاد ماندنی المپیک امسال، یک مورد خاص وجود دارد که با من نویسنده خواهد ماند.

در حالی که رژه تماشایی قایق‌های روشن برای افتتاح بازی‌ها از رودخانه سن عبور می‌کردند، در میان آن‌ها یک قایق کوچک پر از 37 رقیب با لباس‌های سفید بود. پرچم آنها در دست بوکسور خانم سیندی نگامبا بود که  چند روز بعد اولین مدال المپیک را  برای تیمش به دست آورد.

نگامبا آن مدال برنز را برای کشور خود، کامرون کسب نکرد. و پرچمی که نگامبا و هم تیمی اش، یحیی الغطانی از سوریه، با افتخار به اهتزاز درآوردند، پرچم هیچ یک از کشورهای آنها نبود. آن تنها پرچم المپیک بود.

به این دلیل که نگامبا و الغطانی اعضای  تیم المپیک پناهندگان بودند که کاملاً از ورزشکاران آواره از کشورهای خود تشکیل شده بود.

* ایده تیم پناهندگان المپیک برای اولین بار در سال 2016 ظهور کرد، سالی که جابجایی های جهانی بدلیل جنگ های آمریکا و ناتو و انقلاب‌های رنگی در آسیای میانه، آسیای غربی و آفریقا بالا بود - روندی که متاسفانه تا به امروز (مورد بنگلادش) نیز ادامه دارد. در آن زمان،  67 میلیون نفر در جهان به اجبار آواره شدند  - جمعیتی که قابل مقایسه با فرانسه و بزرگتر از ایتالیا یا آفریقای جنوبی می باشد.

در زمان روشن شدن مشعل در پاریس برای سال 2024، این رقم به 107 میلیون افزایش یافت. اگر «پناهندگان بمثابه یک کشور » در نظر گرفته شوند آنگاه این جمعیت تبدیل به پانزدهمین کشور پرجمعیت جهان درست پس از مصر می گردد.

مانند بقیه این جمعیت، ورزشکاران تیم المپیک پناهندگان به دلیل ترکیبی از جنگ، تغییرات آب و هوایی، نقض حقوق بشر و بحران اقتصادی مجبور به ترک خانه های خود شده اند.

و امسال این 37 عضو وجه مشترک دیگری داشتند:  همه  کشورهای خود با تحریم های اقتصادی ایالات متحده روبرو هستند .

این تحریم ها عواملی را تشدید می کند که مردم را از خانه هایشان بیرون می کند. دو سال قبل از المپیک 2016 ریو، شورای حقوق بشر سازمان ملل  نسبت به "هزینه های انسانی نامتناسب و بی رویه تحریم های یکجانبه و اثرات منفی آن بر جمعیت غیرنظامی" ابراز نگرانی کرده بود.

* به عنوان مثال، در ایران، آمریکا در سال 2018 با  خروج  دونالد ترامپ ، رئیس جمهور وقت آمریکا از توافق هسته‌ای ایران (برجام)، تحریم‌های شدیدی را اعمال کرد، علیرغم اینکه  آژانس ناظر هسته‌ای سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته بود که تهران به آن پایبند بوده است.

* تأثیر آن بر غیرنظامیان ایرانی وخیم بود. به گفته  دیده‌بان حقوق بشر ، تحریم‌ها یک تهدید جدی برای حق سلامت و دسترسی ایرانیان به داروهای ضروری به شمار می‌رود، چیزی که به‌ویژه در طول همه‌گیری کووید-۱۹ که اندکی پس از آن رخ داد، خطرناک به حساب می آمد.

* در حالی که دولت بایدن بخش اندکی از تحریم‌های دوران ترامپ را لغو کرد، معذالک بسیاری از آنها همچنان پابرجا هستند - و در آوریل 2024 به میزان قابل توجهی تشدید شدند. چهارده عضو تیم المپیک پناهندگان امسال از ایران بودند.

در افغانستان،  تحریم ها باعث قحطی می شود . در سال 2022، دیوید میلیبند، رئیس کمیته نجات بین‌المللی و وزیر امور خارجه سابق بریتانیا به سناتورها گفت که تحریم‌ها "علت اصلی این بحران قحطی" است. پنج تن از تیم پناهجویان از افغانستان آمده بودند.

اما با وجود تمام پیروزی ها و زیبایی های تیم پناهندگان - و تمام کارهایی که این جوانان با وجود سختی های فوق العاده انجام داده اند - واقعیت تلخ این است که جابجایی جمعی جهانی به یک امر عادی تبدیل شده است و شرایط خاصی که هر یک از آنها را مجبور به ترک خانه های خود کرده است ، یکی از عواملی به شمار می رود که اوضاع را در کشورهایشان بدتر کرده است.

دادن فرصت به این ورزشکاران کلاس جهانی برای رقابت در بازی‌های المپیک یک هدیه بود - به آنها و به ما.

مدال‌ها عالی است اما آیا بهتر نیست که این ورزشکاران شگفت انگیز بتوانند حق بازگشت سالم به خانه را کسب کنند؟

توسط فیلیس بنیس

26 مرداد 1403

16 اوت 2024

تارنمای کانترپانچ

برگردان و تنظیم علی اصغر شهدی

• علی اصغر شهدی

• پناهندگان المپیک

• المپیک

• تیم پناهندگان المپیک

• انقلاب‌های رنگی

• دونالد ترامپ

• توافق هسته‌ای ایران

• دیده‌بان حقوق بشر

• بازی‌های المپیک