آخرین فاجعه نئوکان‌ها

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»، جنگ در اوکراین نقطه اوج یک پروژه 30 ساله جنبش نومحافظه کاران آمریکایی است. دولت بایدن مملو از همان نومحافظه‌کارانی است که از جنگ‌های منتخب ایالات متحده در صربستان 1378 (1999)، افغانستان 1380(2001)، عراق1382 (2003)، سوریه 1390(2011)، لیبی1390 (2011) حمایت می‌کردند، و کسانی که کارهای زیادی برای تحریک روسیه در تهاجم به اوکراینانجام دادند.

پرونده ردیابی سوابق نئوکان ها یکی  از فاجعه‌های التیام ناپذیر است، با این حال بایدن تیم خود را با نئومحافظه‌کاران بسته کرده است. در نتیجه، بایدن در حال هدایت اوکراین، ایالات متحده و اتحادیه اروپا به سمت یک شکست ژئوپلیتیکی دیگر می باشد. اگر اروپا بینشی داشته باشد، خود را از این افتضاحات سیاست خارجی آمریکا جدا خواهد کرد.

* نومحافظه‌کاران در دهه 1350 ( 1970) با گروهی از نخبگان روشنفکر به میدان آمد ، که تعدادی از آنها تحت تأثیر لئو استراوس، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو و دونالد کاگان، کلاسیک‌نویس دانشگاه ییل بودند. رهبران نئوکان شامل نورمن پودهورتز، ایروینگ کریستول، پل ولفوویتز، رابرت کاگان فردریک کاگان، ویکتوریا نولند (همسر رابرت کاگان)، الیوت کوهن، الیوت آبرامز و کیمبرلی کاگان بودند. .

* اصلی نومحافظه‌کاران این است که ایالات متحده باید در هر منطقه از جهان قدرت نظامی مسلط باشد و باید با قدرت‌های منطقه‌ای در حال رشدی که می‌توانند روزی سلطه جهانی یا منطقه‌ای آمریکا را به چالش بکشند، از جمله روسیه و چین، مقابله کند. برای این منظور، نیروی نظامی ایالات متحده باید در صدها پایگاه نظامی در سراسر جهان مستقر شود و در صورت لزوم آماده رهبری جنگ های انتخابی باشد. سازمان ملل متحد باید توسط ایالات متحده تنها زمانی مورد استفاده قرار گیرد که برای اهداف ایالات متحده مفید باشد.

ولفوویتز آن را املا کرد

این رویکرد ابتدا توسط پل ولفوویتز در پیش نویس راهنمای سیاست دفاعی (DPG) که برای وزارت دفاع در سال1381(  2002 ) نوشته شد، بیان گردید. هانس-دیتریش گنشر وزیر وقت امورخارجه آلمان در سال 1378 ( 1990 ) قول داده بود که اتحاد دو آلمان با گسترش ناتو به سمت شرق همراه نخواهد بود.

ولفوویتز همچنین با دفاع از حق آمریکا برای اقدام مستقل، حتی به تنهایی، در پاسخ به بحران‌های نگران‌کننده ایالات متحده، جنگ‌های انتخابی آمریکا را مطرح کرد. به گفته ژنرال وسلی کلارک، ولفوویتز قبلاً در اردیبهشت 1380 (می 1991 ) به کلارک روشن کرده بود که ایالات متحده عملیات تغییر رژیم در عراق، سوریه و دیگر متحدان شوروی سابق را رهبری خواهد کرد.

* ‌کاران از گسترش ناتو به اوکراین حتی قبل از تبدیل شدن به سیاست رسمی ایالات متحده در دوره ریاست جمهوری جورج دبلیو بوش پسر در1387 ( سال 2008 ) حمایت کردند. آنها عضویت اوکراین در ناتو را کلید تسلط منطقه‌ای و جهانی ایالات متحده می‌دانستند. رابرت کاگان در فروردین 1385 ( آوریل 2006) پرونده نئومحافظه‌کاران برای گسترش ناتو را اینگونه بیان کرد:

* روس‌ها و چینی‌ها [ پدیده «انقلاب‌های رنگی» در جمهوری های سابق شوروی] را طبیعی ندانسته و آن ها را صرفا کودتاهایی با حمایت غرب که برای پیشبرد نفوذ غرب در بخش‌های استراتژیک حیاتی جهان طراحی شده‌اند، می بینند. آیا آنها همچنان اشتباه می کنند؟ آیا آزادسازی موفقیت‌آمیز اوکراین که توسط دموکراسی‌های غربی تشویق و حمایت می‌شود، مقدمه‌ای برای الحاق آن کشور به ناتو و اتحادیه اروپا– یا به طور خلاصه، گسترش هژمونی لیبرال غربی نیست؟»

کاگان پیامد وخیم گسترش ناتو را تصدیق کرد. او به نقل از یک کارشناس می گوید: «کرملین با جدیت تمام برای «نبرد برای اوکراین» آماده می شود.

پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، هم ایالات متحده و هم روسیه باید به دنبال یک اوکراین بی طرف، به عنوان یک سپر و سوپاپ مطمئن می بودند. نئوکان نه تنها به چنین هماهنگی تن ندادند بلکه  خواهان «هژمونی» ایالات متحده شدند، در حالی که روس‌ها نبرد را تا حدی در دفاع از خود و تا حدودی به دلیل ادعاهای امپریالیستی که سایه های جنگ کریمه 5-1232 (6-1853)، زمانی که بریتانیا و فرانسه به دنبال فشارهای روسیه بر امپراتوری عثمانی به دنبال تضعیف روسیه در دریای سیاه بودند، آغاز نمودند

کاگان این مقاله را به عنوان یک شهروند عادی نوشت در حالی که همسرش ویکتوریا نولند سفیر ایالات متحده در ناتو در زمان جورج دبلیو بوش پسر بود.

* همواره بعنوان یک عامل برجسته نئوکان ها عمل کرده است. نولند علاوه بر سفیر بوش در ناتو، در سال‌های( 1392 تا 1396  2013 تا 2017)  زمانی که در سرنگونی ویکتور یانوکوویچ، رئیس‌جمهور طرفدار روسیه اوکراین شرکت کرد، دستیار وزیر خارجه باراک اوباما در امور اروپا و اوراسیا بود، و اکنون به عنوان معاون بایدن در امور اروپا،هدایت سیاست ایالات متحده در قبال جنگ در اوکراین را بعهده دارد.

* دهه 1950، ایالات متحده تقریباً در هر درگیری منطقه ای که در آن شرکت داشته، متوقف شده یا شکست خورده است. با این حال، در «نبرد برای اوکراین»، نومحافظه‌کاران آماده بودند تا با گسترش ناتو به نزدیکی مرزهای روسیه، این کشور را به یک رویارویی نظامی تحریک کنند، زیرا آنها شدیداً معتقد بودند که روسیه با تحریم‌های مالی آمریکا و تسلیحات ناتو شکست خواهد خورد.

* مطالعات جنگ (ISW)، یک اندیشکده نئوکانی به رهبری کیمبرلی آلن کاگان (و با حمایت برخی از صنایع نظامی مانند جنرال داینامیکس و ریتیان)، همچنان وعده پیروزی در اوکراین را می‌دهد.

این مؤسسه می نویسد:

صرفنظر از اینکه روسیه کدام طرف شهر [ سیویرودونتسک ] را در اختیار بگیرد، احتمالا حملاتش به اوج خود رسیده و به اوکراین این فرصت را می دهد که ضدحمله های خود را برای عقب راندن نیروهای روسی از سر بگیرد.»

* حقایق روی زمین چیز دیگری را نشان می دهد. تحریم‌های اقتصادی غرب تأثیر نامطلوب کمی بر روسیه داشته است، در حالی که تأثیر «بومرنگ» آنها بر بقیه جهان بسیار زیادتر بوده است.

علاوه بر این، ظرفیت ایالات متحده برای تامین مجدد مهمات و تسلیحات اوکراین به دلیل ظرفیت محدود تولید آمریکا و زنجیره تامین شکسته به طور جدی مختل شده است.

محتمل‌ترین نتیجه نبرد کنونی این است که روسیه بخشی از اوکراین را فتح خواهد کرد و شاید اوکراین را محصور در خشکی یا تقریباً همینطور باقی بگذارد. ناامیدی در اروپا و ایالات متحده به دلیل خسارات نظامی و پیامدهای رکود تورمی جنگ و تحریم ها افزایش خواهد یافت.

به جای پذیرش این خطر، راه‌حل واقعی پایان دادن به توهمات نئومحافظه‌کاران در 30 سال گذشته و بازگشت اوکراین و روسیه به میز مذاکره می باشد. در این مقطع ناتو باید متعهد ‌شود که در ازای این تحول، به برنامه خود در گسترش به سمت شرق از جمله به اوکراین و گرجستان پایان و در هماهنگی با روسیه برای حفاظت از حاکمیت و تمامیت ارضی اوکراین و رسیدن به صلحی پایدار بکوشد .

بقلم جفری دی. ساکس استاد دانشگاه کلمبیا

تارنمای کنسرسیوم نیوز

برگردان و کوتاه سازی علی اصغر شهدی

• علی اصغر شهدی

• جفری دی

• جنگ در اوکراین

• نومحافظه کاران آمریکایی

• دولت بایدن

• بایدن