اهداف و آموزه‌های مهم و اساسی زندگی رسول خدا(ص)

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»، رحلت حضرت محمد (ص) هر ساله در بیست و هشتمین روز از ماه صفر و امسال نیز مصادف با سوم مهر ماه 1401 و 25 سپتامبر2022 می‌باشد. این روز نه تنها مصادف با رحلت حضرت محمد (ص) بلکه شهادت امام حسن (ع) است. این دواتفاق تلخ و غمبار از رویدادهای مهم برای مسلمانان شیعه و دوستداران و علاقمندان ایشان بشمار می‌آید. این دو شهادت و شهادت امام رضا (ع) را که در 30 صفر واقع شده است به همه شیفتگان و علاقمندان این اسوه‌های بی بدیل عالم خلقت تعزیت و تسلیت گفته و انشاءا... که بتوانیم در مکتب آن بزرگواران رهرویی صادق و مخلص و با وفا به مرامشان باشیم و در عمل باعث سربلندی این معصومان پاک اندیش و پاک اخلاق مدار مردمدار گردیم.
در هرحال این روزها که بسیار حزن انگیز و داغ هجرانش سوزان و پرگداز است با  عزاداری در مساجد و حسینیه‌ها گرامی داشته می‌شود. برگزاری این مراسم‌ها به پیروان فرصتی می‌دهد تا بر آموزه‌های مهم ایشان تمرکز کنند. آموزه‌های اساسی که محورش استوار بر نیکوکاری و نیکی کردن و پرهیز از کارهای زشت و منکر است چیزی که امروز گمشده جامعه بشریت است و بشر به آسانی آن‌ها را مفت و ارزان به رایگان از کف داده است و در جهنم سوزان نفسانیت خود در سوختن و فنا شدن قرار گرفته است و آتش آن هرروز شعله ورتر گشته و او را خاکستر می‌سازد.
اهداف زندگی حضرت محمد(ص) به عنوان آخرین رسول خدا تا روزی که زنده بود و در میان مسلمانان زندگی می‌نمود اگرچه فراوان  است اما می‌توان به برخی از آن‌ها در این یاداشت کوتاه اشاره نمود:
از بین بردن نظام بت پرستی و شرک؛ اعلام آغاز یکتا پرستی و یگانگی مطلق خالق؛ رساندن پیام خالق به بشر؛ تکمیل نظام دین و شریعت؛ دعوت مردان و زنان به پاکی، درستی، صداقت، آراسته و پیراسته شدن؛ ریشه کن کردن جهل و فقر، تبعیض و بی عدالتی؛ ایجاد یک نظام توانمند و پرقدرت خواهان صلح و عدالت؛ ایجاد دستگاهی در قالب یک دولت سیاسی برای تحقق همه اهداف فوق و دستگاهی که شتاب کار خود را نیز حفظ کند و به سرانجام مقصود رساند.
حضرت محمد(ص) در طی 23 سال رسالت طاقت فرسای خود به عنوان رسول خدا، به همه این اهداف دست یافته بود و پس از آن به نظر می‌رسید که او نیز مانند همه انسان‌های دیگر باید از این دنیای فانی کوچ کند و به سرای باقی برود. وجود مقدس حضرت محمد(ص) تمام عمر خود را در نماز و عبادت و دستگیری از مستمندان و مظلومان جامعه اسلامی آن دوران گذراند و با فعل و قول خود، تعلیم داده و آموزگار جامعه بشری در همه اعصار و قرون گشت و یاد و نام خود را تا دنیا برقرار و جهان استوار است بلند آوازه نمود و جاودانه در قلب تاریخ تا به ابد ماندگار و جریان ساز گردید.    
لازم به ذکر است خود پیامبر(ص)، دست کم در دو مورد زیر اشاره داشته‌اند که وفاتشان چندان دور از او نبوده است:
1- در حجه الوداع ؛ روز جمعه نهم ذی الحجه سال 10 هجری قمری در عرفات فرمودند: شاید این آخرین حج من باشد.
نقل است که رسول اکرم(ص) در پایان سخنان خود در همان حج آخر؛ از حجاج سؤال کردند: «هنگامی که پروردگارتان از کار من سؤال کند، پاسخ شما چیست؟»
زائران یکصدا فریاد زدند: پیام خدا را به ما رساندی و به وظیفه خود عمل کردی.
پیامبر عظیم الشأن اسلام چون این جواب را شنید، نگاهش را به آسمان دوخت و گفت: «خدایا! تو شاهد باش که من وظیفه خود را انجام دادم.»
2- در مراسم معرفی علی بن ابیطالب(ع) به عنوان امام و ولی مسلمین در غدیر خم در 18 ذی الحجه سال 10 هجری، محمد رسول الله بار دیگر به مرگ قریب الوقوع خود اشاره کرده و گفتند: من نیز فانی هستم و ممکن است هر لحظه به حضور پروردگارم احضار شوم.»
آری ده‌ها هزار مسلمان این سخنان پیامبرشان را شنیدند و همه می‌دانستند که او خیلی بیشتر با آنها نخواهد بود. او خود می‌دانست که به رسالتی که پروردگارش بر او سپرده بود آن را به انجام رسانده و پایان یافته است و درست به همین دلیل  از این رو، مشتاق دیدار ذات حق تعالی بود و برای چنین روزی لحظه شماری می‌نمود چرا که حجت را بر جامعه اسلامی و امت مسلمان تمام کرده بود و حالا باید جامعه اسلامی بلوغ خود را نشان دهد که متاسفانه بد نشان داد و شد آن چه نباید می‌شد و از امتحان سربلند بیرون نیامدند که جای بحث آن مسائل در این بحث مناسبتی کوتاه نمی‌گنجد و در فرصتی دیگر باید به آن جفاها و ستم ها پرداخت چرا که به توصیه و امر رسول خدا گوش ندادند و به تعبیری خشت اول را کج نهادند و تا ثریا این دیوار کج بالا رفت و مصائب عظمی و سنگینی را بر پیکر سیاسی اسلام وارد و تحمیل نمودند و حق و حقوق مشروع امامان معصوم علیهم السلام را نیز پاس نداشتند و آنان را قربانی مطامع و امیال و مصلحت اندیشی‌های دنیوی خود کردند و ایشان را در بحبوحه مبارزه تنها گذاشته و رها نمودند و از آموزه‌های مکتب پربار حیات بخش انسان ساز جامعه ساز فاصله گرفتند و از دین و دیانت فقط پوسته‌ای ماند و باطن آن به دست فراموشی سپرده شد تا کامیابی و گناه و لذت و بی بند وباری جایگزین آن گردد.
حال؛ امروز که بشریت به مادیت گرایش پیدا کرده و از معنویت دور شده است فلاکت بار و در معرض هلاکت است. بی‌هویتی، بی‌مسئولیتی، رها شدگی و پشت پا زدن به همه امور معنوی و انسانی؛ دستاورد و رهاورد گرایش به چنین دوران سیاه و تاریک حیات مدرن بشری است که بشریت را در سراشیبی سقوط کامل اخلاقی قرار داده است.  
گرامیداشت و پاسداشت چنین روزهای حزن انگیز و غم انگیز در حقیقت یادآور جفاها و ستم‌هایی است که برخی خشکه مقدس‌ها -که از دین فقط ظاهر آن را درک کرده و مغز و باطن آن را رها کرده‌اند- به دین و پیشوایان دلسوز دین روا داشته‌اند و از آموزه‌های آگاهانه و معرفت شناختی آنان فاصله گرفته و نه تنها باعث وهن دین و امامشان شده بلکه اسباب پوسخند و ریشخند مخالفان دین را نیز باعث گشته‌اند. 23 سال رسالت نبی مکرم اسلام که با خون و دل بدست آمده بود و باید در امامت امامان معصوم تجلی می‌نمود تا جامعه بشری به سعادت نایل آید و درخت تناور دین و دیانت در جهان ریشه دواند؛ به واسطه مشتی خائن و منافق و هرهری مسلک ظاهر اندیش فریبکار به بازی سیاست گرفته شده و صاحبان برحق کرسی هدایت جامعه بشری از حق و حقوق مشروع الهی خویش محروم شدند تا 23 سال زحمت طاقت فرسای رسول خدا(ص) و آموزه‌های مکتب پربارش با تفکر جایگزین به نام امامت به بار ننشیند و همچنان جامعه جهانی اسلام در تشتت و در اسارت زندگی نماید و حمقا و خائنان، حکمرانان بلاد اسلامی باشند و بیگانگان برای سرزمین و نوامیس ایشان حکومت نمایند و منابعشان را به غارت و یغما برند. این حال و روز امروز کشورهای اسلامی است و این نتیجه همان  خشت اول است که چون کج نهاده شد تا ثریا دیوار کج بالا رفت و مصیبت‌ها از در و دیوار بر سر و روی مسلمانان و کشورهایشان باریدن گرفت.        
در هر صورت اگر خواهان عزت هستیم و مسلمانان به دنبال بازگشت به روزگار بزرگی و خوش رسول خدا(ص) هستند باید به آموزه‌های معرفتی ایشان و امامان معصوم که جانشیان بر حق وی می‌باشند رجعتی آگاهانه داشته باشند و در روز عزای این بزرگان خلقت و برای توبه از کوتاهی‌ها و غفلت‌ها و خطاها و قصورها و تقصیرها؛ با ایشان عهد و پیمان استواری بسته و گذشته تلخ را با عزمی جزم  و همتی والا بی شرط و شروط برای مجد و عظمت دین مبین اسلام در سراسر جهان جبران نمایند و با اصلاح اعمال گذشته خود در حق دین و ائمه مصومین علیهم السلام، گام‌های عملی معرفتی بر دارند و روح ایشان را شاد نمایند.   
یادمان باشد مکتب و شیوه زندگی رسول خدا(ص) و امامان معصوم(ع)، شیوه اسلام ناب است که به صورت عملی در زندگی درخشانشان دیده می‌شود. بی‌تردید، پیروی درست، منطقی و صحیح از ایشان قبل از معرفت و شناخت شیوه زندگی فردی و اجتماعی و سیاسی آنان ممکن نیست. روح پیروی، معرفت و شناخت آنان است. اگر کسی بدون شناخت، عمل و حرکت کند، بیشتر از آن که اصلاح کند، به فساد می‌کشاند. مراقب باشیم پیروی ما شیعیان از ایشان، کورکورانه و قشری نباشد.

دکتر اسدالله افشار

• دکتر اسدالله افشار

• حضرت محمد

• رحلت حضرت محمد

• شهادت امام حسن

• شیعه

• آخرین رسول خدا

• مسلمانان