اسرائیل همین حالا هم جنگ غزه را باخته است، فقط خودش هنوز نمی‌داند

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»، مانند ویتنام، دو عامل این کشتار را پایان خواهد داد: عزم فلسطینی‌ها برای ماندن در سرزمین خود، و خشم روزافزون افکار عمومی در غرب.

در آخرین قسمت از برنامه نمایشی تلویزیونی تحت عنوان «کاخ سفید روی اوبر: چگونه یک رئیس‌جمهور آمریکا را پیش‌خرید کنیم»، به‌نظر می‌رسید مجری برای لحظه‌ای دارد متن درستی را می‌خواند.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در عربستان سعودی گفت که مداخلات لیبرالی فاجعه‌بار بوده‌اند. درست می‌گفت. گفت نمی‌توان کشورها را شکست و دوباره ساخت. روسیه پساشوروی، افغانستان، عراق، لیبی و یمن، همگی گواهی بر این مدعا هستند.

او بمباران یمن را متوقف کرد و تحریم‌های چنددهه‌ای علیه سوریه را لغو نمود، و در این فرآیند، دو مسیر کلیدی اسرائیل برای تسلط بر منطقه را مسدود کرد: تجزیه سوریه و تصمیم شروع جنگ با ایران.  

اما این فقط یک لحظه بود چون — همانطور که ایران در مذاکرات هسته‌ای بارها تجربه کرده — آنچه یک رئیس‌جمهور آمریکا وعده می‌دهد با آنچه تحویل می‌دهد زمین تا آسمان تفاوت دارد.

از جمله کسانی که از توقف ناگهانی تحریم‌های سوریه غافلگیر شدند، خود مسئولان وزارت خزانه‌داری آمریکا بودند. لغو تحریم‌های چندلایه‌ای که از سال ۱۹۷۹ علیه سوریه اعمال شده، نه ساده است، نه سریع، و نه کامل.

 
پروژه پرهزینه

این قسمت خاص از نمایش، برای اسپانسرهایش — عربستان، امارات و قطر — بیش از سه تریلیون دلار رقمی شگفت‌انگیز حتی براساس استانداردهای خلیج فارس، هزینه در برداشت.

از ۶۰۰ میلیارد دلار از عربستان گرفته تا قراردادهای ۱.۲ تریلیون دلاری با قطر، یک هواپیمای اختصاصی بوئینگ ۷۴۷ برای ترامپ، یک برج برای پسرش اریک در دبی، و حتی قراردادهای رمز‌ارزی با شرکت خانوادگی ترامپ بنام ورلد لیبرتی فایننشال ثروتمندترین اعراب در رقابت بودند تا هدیه‌های خود را نثار امپراتور جدید واشنگتن کنند.

در حالی که این نمایش افراطی ثروت در ریاض و دوحه در جریان بود، اسرائیل سالگرد نکبت ۱۹۴۸ را با کشتن هرچه بیشتر فلسطینی‌ها در غزه جشن می‌گرفت.

چهارشنبه از زمان ترک یک‌جانبه آتش‌بس از سوی اسرائیل، یکی از خونین‌ترین روزها در غزه بود که در آن نزدیک به ۱۰۰ نفر کشته شدند. بمب‌های سنگرشکن در نزدیکی بیمارستان اروپایی خان‌یونس انداخته شدند، هدف، محمد السنوار، رهبر عملیاتی حماس در غزه بود. مرگ او هنوز تأیید نشده است.

مانند ترور اسماعیل هنیه، رهبر فقید حماس در تهران، اسرائیل در حال هدف قرار دادن یک مذاکره‌کننده کلیدی درست در زمانی بود که ادعا می‌کرد در حال مذاکره است.  

منابع نزدیک به من می‌گویند که درست قبل از ازسرگیری حملات اسرائیل در ۱۸ مارس، رهبری سیاسی حماس در خارج، توافقی با آمریکایی‌ها پذیرفته بود که منجر به آزادی تعدادی دیگر از گروگان‌ها در ازای تمدید آتش‌بس می‌شد- اما چون رژیم صهیونیستی تضمینی برای پایان جنگ نداده بود این توافق توسط محمد السنوار رد وعملی نشد.  

اگر السنوار واقعاً کشته شده باشد، برقراری ارتباط امن درون حماس با جانشینان احتمالی او دشوار زمان‌بر خواهد بود.  

 
پشت پرده مذاکرات

تلاش برای ترور یا خود ترور احتمالی السنوار، اثبات دیگری‌ست که نشان می‌دهد بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، هیچ‌گونه قصدی برای بازگرداندن زنده گروگان‌ها به خانه ندارد. چون یک توافق گروگان‌ها نیازمند بقای زنجیره فرماندهی حماس است — اما جنگ چریکی چنین نیازی ندارد.

ماموریت نتانیاهو در غزه — یعنی گرسنه نگه داشتن و بمباران هرچه بیشتر از ۲.۱ میلیون فلسطینی — اکنون چنان آشکار و عریان شده که حتی جامعه به‌اصطلاح بین‌الملل هم نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد.

تام فلچر، معاون دبیرکل سازمان ملل در امور انسانی، در شورای امنیت گفت:
  «برای کسانی که کشته شدند و صدایشان خاموش شده، دیگر چه مدرکی نیاز دارید؟ آیا اقدامی قاطع خواهید کرد برای جلوگیری از نسل‌کشی و احترام به قوانین بین‌المللی بشردوستانه؟»

رئیس‌جمهور فرانسه، امانوئل مکرون، سیاست اسرائیل در غزه را "شرم‌آور" خواند. نخست‌وزیر اسپانیا، پدرو سانچز، اسرائیل را «دولتی نسل‌کش» نامید و در پارلمان گفت مادرید «با چنین کشوری داد و ستد نمی‌کند.»

خیانت بزرگ

در طول میزبانی حتی یک کلمه انتقاد پیرامون حق حیات فلسطینی ها از جانب محمد بن سلمان، ولیعهد سعودی، یا محمد بن زاید، رئیس‌جمهور امارات، یا امیر قطر، شیخ تمیم، به گوش ترامپ نرسید.

این نمایش در خلیج فارس، خیانتی عظیم به فلسطینیان بود؛ ولی آن‌ها به‌خوبی می‌دانند که سران عرب، سابقه‌ای طولانی در خیانت به آرمان فلسطین دارند.

جنگی که اسرائیل نمی‌تواند ببرد

حماس و حزب‌الله هر دو ضربه خورده‌اند، اما معلوم نیست این ضربات کشنده بوده‌اند یا نه. اما حماس هنوز در میدان می‌جنگد — چنان‌که تلفات گزارش‌نشده ارتش اسرائیل در غزه نشان می‌دهد. هیچ نگهبانی، گروگان را برای نجات جان خود تسلیم نکرده. روح مقاومت در غزه شکست نخورده است.

در واقع، شباهت‌ها با شکست تاریخی استعمارگران — فرانسوی‌ها و آمریکایی‌ها — روز به روز بیشتر می‌شود.

از نظر شدت خشونت، قابل مقایسه با جنگ ویتنام نیست. ایالات متحده طی هشت سال، بیش از ۵ میلیون تُن بمب روی ویتنام ریخت. اسرائیل تا ژانویه امسال، حداقل ۱۰۰ هزار تن بمب روی غزه ریخته — معادل ۲۷۵ تُن در هر کیلومتر مربع، که ۱۸ برابر بیشتر از ویتنام است.

و با این حال، شباهت‌ها تکان‌دهنده‌اند. مستند جدید "نقطه عطف: جنگ ویتنام"، این قیاس را زنده کرده است.

مانند ویتنام، اسرائیل هم باید دشمن خود را غیرانسان تلقی کند تا بتواند جنایت کند. همان‌طور که ژنرال ویلیام وستمورلند پس از کشتار می‌لای گفت: «زندگی برای ویتنامی‌ها ارزان است.» امروزه رهبران اسرائیل پا را فراتر گذاشته‌اند: آن‌ها فلسطینی‌ها را "حیوانات انسانی" می‌خوانند.

آخر بازی

نقشه‌ای که ژنرال‌های اسرائیلی برای گرسنه کردن غزه طراحی کردند — موسوم به "طرح ژنرال‌ها" — ابتدا در شمال اجرا شد. اما این طرح برای تخلیه غزه شکست خورد، چرا که در جریان آتش‌بس، صدها هزار نفر به خانه‌های نابود‌شده‌شان بازگشتند.

اکنون، با آغاز عملیات «ارابه‌های جدعون»، مرحله نهایی جنگ، اسرائیل در پی آن است که دو میلیون فلسطینی را به "منطقه عقیم" اطراف رفح تبعید کند — منطقه‌ای که هر ورودی به آن تنها یک‌طرفه است؛ بازگشتی در کار نخواهد بود.

نتانیاهو می‌گوید شاید یک آتش‌بس موقت را بپذیرد، ولی پایانی برای جنگ نمی‌بیند.

آنچه ویتنام برای جانسون و نیکسون کرد، غزه برای نتانیاهو و جانشین احتمالی‌اش، نفتالی بنت خواهد کرد. چرا که نتانیاهو بسیار بیمارتر از آن چیزی است که اعلام می‌شود، و منابعی در بریتانیا این را تأیید کرده‌اند.

پایان محتوم

دو عامل جنگ ویتنام را پایان دادند — عزم و اراده ویتنامی‌ها، و افکار عمومی آمریکا.

همان دو عامل، فلسطینی‌ها را به سوی دولت مستقل خود خواهند برد: عزم آن‌ها برای ماندن و مردن بر سرزمینشان، و افکار عمومی در غرب که به‌سرعت علیه اسرائیل می‌چرخد. این تغییر را با دقت دنبال کنید. این تغییر در راست نفوذ پیدا کرده و در چپ تثبیت شده است.

برچسب زدن "نقد نسل‌کشی" به عنوان "یهودستیزی" دیگر جواب نمی‌دهد. آن تیر قبلاً شلیک شده است.

جنگ نه فقط در فلسطین، بلکه در قلب و ذهن غرب — جایی که پروژه صهیونیسم از آن زاده شد و به آن وابسته است — در جریان است.

اسرائیل ممکن است در هر نبردی پیروز شود، همان‌طور که آمریکا در ویتنام بود — اما در نهایت، این جنگ را خواهد باخت.

بقلم دیوید هرست

۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۴
  ۱۶ مه ۲۰۲۵

تارنمای میدل ایست ای

برگردان، کوتاه سازی و تنظیم سید علی اصغر شهدی

• علی اصغر شهدی

• دیوید هرست

• کاخ سفید

• فلسطین

• ویتنام

• دونالد ترامپ

• عربستان

• امارات

• قطر

• سوریه

• ریاض

• دوحه

• اسرائیل

• مذاکرات

• بنیامین نتانیاهو

• خلیج فارس

• نسل‌کشی

• یهودستیزی