کدام رفتارها و مواضع دلسوزانه هستند؟

برای فعالیت در فضای سیاسی چاره‌ای جز داشتن یک نام و عنوان نیست. نام و عنوان‌ها علی‌القاعده باید بر اساس رفتار انسان‌ها، جریان‌ها و احزاب باشد.

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»، برای فعالیت در فضای سیاسی چاره‌ای جز داشتن یک نام و عنوان نیست. نام و عنوان‌ها علی‌القاعده باید بر اساس رفتار انسان‌ها، جریان‌ها و احزاب باشد.
تطبیق نام و عنوان بر رفتار سیاسی نشان‌دهنده صداقت صاحبان جریان است و عدم مطابقت نشانه بی‌صداقتی.
خداوند در قرآن کسانی را که به دروغ ادعای اصلاح‌طلبی می‌کنند سرزنش می‌کند و ماهیت آن‌ها را روشن می‌سازد تا مسلمانان فریب شعارهای زیبای آن‌ها را نخورند. قرآن می‌فرماید: وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قَالُوا إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ
(بفره/۱۱)
[چون به آنان گویند: در زمین فساد نکنید، می گویند: فقط ما اصلاح‌گریم]
این رفتار مفسده‌جویانه در قالب اصلاح‌طلبی که قرآن بر آن تأکید می‌کند در زمان‌ها و موقعیت‌های مختلف اشکال آن فرق می‌کند.
گاه در قالب جنگ مسلحانه است، گاه در قالب ایجاد آشوب‌های اجتماعی و نافرمانی مدنی است، گاه در قالب جنگ روانی و تخریب گسترده در فضای رسانه‌ای و مجازی است، گاه از طریق ارتباط‌گیری با بیگانگان علیه منافع ملت اسلام است، گاه از طریق فعالیت‌های علمی و پژوهشی و زیر سؤال بردن مبانی اسلام است.
در همه این فعالیت‌ها یک هدف مشترک است، لطمه به انقلاب اسلامی و مخالفت با قرآن.
همواره بزرگ‌ترین لطمه‌ای که جوامع اسلامی خورده‌اند از همین رفتارهاي به اصطلاح اصلاح‌طلبانه است.
البته در این میان نباید رفتار مصلحان بزرگ را که با تکیه بر اسلام و آرمان‌های یک ملت در برابر قدرت‌های زورگو می‌ایستند و روشنگری می‌کنند و حتی در این راه جان خویش را نیز از دست می‌دهند با رفتارهای دوگانه مدعیان اصلاح‌طلبی یکسان تلقی کرد.
نکته دیگر مرزبندی بین رفتارهای مصلحانه واقعی و رفتارهایی مفسده‌جویانه تحت عنوان اصلاح‌طلبی است.
هوشیاری و بصیرت و دوراندیشی مردم و تحلیل واقعی از قضایا و جریانات پشت پرده نقش مهمی در شناخت این دو جریان دارد. از همین رو ملت‌هایی که با هوشیاری وقایع را رصد می‌کنند با آن‌ها که به راحتی فریفته شعارهای اصلاح‌طلبی می‌شوند و به دست‌اندرکاران چنین جریان‌هایی اعتماد می کنند تفاوت اساسی وجود دارد.
کسانی که اوائل انقلاب را به یاد دارند فراموش نمی‌کنند که در همان روزهای اول پیروزی انقلاب اسلامی چگونه گروهک‌ها با تبلیغات گسترده تلاش می‌کردند انبوه مطالبات بر جای مانده از رژیم سابق را مطرح کنند و با آوردن مردم به کف خیابان‌ها، نظام نوپا را که حتی ارکان اولیه آن مثل ریاست جمهوری، قانون اساسی و مجلس شورای اسلامی شکل نگرفته بود زمین‌گیر کنند.
گاه مشاهده می‌کنیم این‌ترفندها و شیوه‌های براندازی هم اکنون نیز تکرار می‌شوند.
توجه داشته باشیم دولت سیزدهم وارث مشکلات متعدد اقتصادی و اجتماعی برجای مانده از دولت گذشته است و در کنار آن تحریم ظالمانه نیز همچنان ادامه دارد. بدون تردید مطالبه همه ملت از دولت سیزدهم اصلاح امور و کاستن از مشکلات است و باید همواره ادامه داشته باشد. این امری است که به هیچ وجه دولت نباید آن را فراموش کند؛ بلکه با اتخاذ تدابیر لازم و استفاده از دیدگاه‌های کارشناسان به حل جدی آن همت گمارد.
سؤال اساسی این است که آیا در فاصله کوتاه چند ماهه می‌توان بر همه این مشکلات فائق آمد؟ حل این مشکلات زمان می‌طلبد، ملت و دولت باید در حل مشکلات دست به دست هم دهند و روز به روز از حجم مشکلات بکاهند.
برگزاری میتینگ‌های روزانه نه تنها مشکلی را حل نمی‌کند بلکه باعث می‌شود که دولت درگیر این حواشی شود و نتواند به حل مسائل اساسی بپردازد.
ساده‌انگارانه است که حمایت گسترده رسانه‌های بیگانه از این تجمعات خیابانی را به حساب خیرخواهی آن‌ها نسبت به ملت ایران تلقی کرد. گاه آن‌ها خود بحران ایجاد می‌کنند و خود نیز آتش بیار معرکه برای بسیج مردم علیه دولت می‌شوند‌.
در این زمینه از تجربیات تاریخی بیش‌تر سخن خواهم گفت‌.