وقتی کودکان به قتل می‌رسند، چیزی برای جشن گرفتن وجود ندارد؟

پايگاه خبري تحليلي «نيک رو»، پس از انتشار اخباری مبنی بر برنده شدن جایزه نوبل ادبیات توسط  خانم هان کانگ، نویسنده 53 ساله کره جنوبی، پدرش - هان سونگ وون رمان نویس - از او پرسید که برای صحبت پیرامون جایزه و کنفرانس مطبوعاتی، کجا را انتخاب می کند. دخترش معمولا داستان های خود را با کمک انتشاراتی چنگبی و اشعار خود را با کمک انتشاراتی مون هاک دون  منتشر می کند، که هر دو امیدوار بودند میزبان او باشند. نویسنده در ابتدا فکر کرد که با مطبوعات پیرامون این کنفرانس صحبت کند. اما بعد از اندکی تامل از پدرش خواست  تا به جای او اظهارنظر کند. او از طریق پدرش به مطبوعات گفت: «با تشدید جنگ و کشته شدن هر روز مردم فلسطین، چگونه می‌تواند جشن یا کنفرانس مطبوعاتی داشته باشد؟»

در اتفاقی دیگر کمیته نوبل در سال جاری جایزه صلح را به مؤسسه ژاپنی نیهون هیدانکیو «به خاطر تلاش‌هایش برای دستیابی به جهانی عاری از سلاح‌های هسته‌ای و به دلیل اثبات از طریق شهادت شاهدان که هرگز نباید دوباره از سلاح‌های هسته‌ای استفاده کرد» اعطا نمود . این گروه در سال 1335 (1956 ) توسط بازماندگان حملات اتمی آمریکا به هیروشیما و ناکازاکی تشکیل شد. ماموریت آن از ابتدا ممنوعیت سلاح های هسته ای و دیگر تسلیحات هولناک و وحشت آور بوده است. بخشی از تأثیر آن برگزاری رویدادهای هیروشیما در 16 مرداد(6 آگوست) برای اطلاع رسانی از خطرات چنین سلاح‌هایی بوده است (امروز روز، متاسفانه تأثیر این رویدادها کمتر شده است، اما شاید جایزه نوبل بتواند وضعیت آنها را بهبود ببخشد).

یکی از روسای مؤسسه نیهون هیدانکیو بنام توشیوکی میماکی (که در سن سه سالگی در هیروشیما مورد اصابت تشعشعات اتمی قرار گرفته بود) در کنفرانس مطبوعاتی گفت : «فکر می‌کردم این جایزه نصیب کسانی شود که پیرامون غزه می نویسند...  کودکان غرقه در خون غزه ای که یا تیتم شده اند و یا توسط والدین شان نگهداری می شوند. تحولاتی نظیر آنچه در ژاپن 80 سال پیش روی داد».

تاثیرات این کشتار مانند آن چیزی است که در ژاپن نیز به ثبت رسید: «کودکان خون آلود غزه» که میماکی از آنها یاد می کند، در سال گذشته یک منظره ثابت بوده است. اما در اجرا مثل ژاپن نیست. تنها تعداد کمی از مردم پتانسیل مرگبار بمب اتمی را زمانی که ارتش ایالات متحده آن را بر سر مردم هیروشیما و سپس سه روز بعد روی ناکازاکی انداخت آگاه بودند. پس از سقوط بمب ها، ابتدا ژاپن تسلیم شده و سپس ایالات متحده مانع از گزارش خبرنگاران در مورد تأثیر آنها شدند. صد و چهارده کارمند چوگوکو شیمبون، روزنامه اصلی هیروشیما در این حمله جان باختند. آنهایی که باقی مانده بودند، گروه گزارش شفاهی را ایجاد کردند تا به آنجا بروند و شخصاً درباره فرصت‌های امدادی اطلاعات ارائه دهند. یوشیتو ماتسوشیگه از روزنامه برخی از خاطره انگیزترین عکس ها را از این ویرانی گرفته است. دو خبرنگار خارجی - لزلی ناکاشیما (آمریکایی آسیایی) و ویلفرد بورشت (استرالیایی) - از موانع عبور کردند تا از هیروشیما گزارش بدهند. ناکاشیما در 9 شهریور 1324(31 اوت 1945) برای یونایتد پرس اینترنشنال نوشت : «شهری با 300000 نفر جمعیت ناپدید شده است».

بمب‌ها به رها شدن ادامه می‌دهند

با وجود بمباران شدید اسرائیل (قدرت آتش به مراتب بیشتر در غزه نسبت به هیروشیما و ناکازاکی)، فلسطینی‌ها در سراسر غزه در خانه‌ها و پناهگاه‌های خود باقی می‌مانند. همانطور که بسیاری از آنها به من می‌گویند، آنها از ترک خانه و کاشانه خود  امتناع می‌ورزند، زیرا داستان‌های پدربزرگ و مادربزرگ و والدین خود را از سال 1327 (1948) به یاد دارند. زمانی که اسرائیلی ها آنها را از روستاهایشان بیرون کردند، هرگز به آنها اجازه بازگشت ندادند. این احساس سرکشی همراه با این واقعیت که واقعاً جایی برای رفتن وجود ندارد، فلسطینی ها را در میان "ویرانه ها" نگه داشته است.

و اسرائیلی ها بمباران خود را متوقف نکرده اند. فعلا خبری از بمب اتمی نیست، ولی هزاران بمب مرگبار وجود دارد که همچنان از جت های اسرائیلی فرو می بارد. در آذر 1402 ( دسامبر 2023) مقامات اسرائیلی المواسی واقع در غرب خان یونس را به عنوان منطقه بشردوستانه یا امن تعیین کردند . با وجود آن، اسرائیل به حمله به شهرک‌ها و پناهگاه‌ها در این منطقه امن ادامه داده است.

 تراکم جمعیت در هر کیلومتر مربع در این منطقه تقریباً 35000 نفر است که بسیار بیشتر از متراکم ترین مکان روی زمین (ماکائو، شهری کوچک با تراکم جمعیت 21000 نفر) و - برای مقایسه – تراکم جمعیت در ایالات متحده 35 نفر در هر کیلومتر مربع می باشد.

طبق گزارش ابوبکر عابد ، در یک هفته این ماه، اسرائیلی ها به سه مدرسه در دیرالبلاح، در 15 کیلومتری شمال مواسی که به جان پناه فلسطینی ها تبدیل شده بود حمله کردند : مدرسه احمد الکرد (5 اکتبر)، مدرسه العایشه ( 3 اکتبر) و مدرسه متوسطه دخترانه رفیدة الاسلامیه (10 اکتبر). حملات رژیم صهیونیستی به مدرسه روفیده درست قبل از ساعت 11:30 صبح 28 فلسطینی که بسیاری از آنها کودک و سالخورده بودند و در میان آنها دو نفر از کارکنان صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) حضور داشتند، کشته شدند. همانطور که عماد زکوت گزارش داد ، بمب ها زمانی فرود آمدند که هماهنگ کننده های پناهگاه مشغول توزیع شیر خشک به کودکان و والدینشان بودند.

بمب های پرتاب شده توسط اسرائیل - GBU-39 - ساخت شرکت آمریکائی بوئینگ است و برای پرتاب ترکش ها و ایجاد صدمات فیزیکی بزرگ حتی برای کسانی که از انفجار جان سالم به در می برند، طراحی شده است. هیچ کس در پناهگاه ادعای اسرائیل مبنی بر حمله به عوامل حماس را نمی پذیرد. افراد شناسایی شده اند و همه آنها را می شناسند و می دانند که آنها در هیچ بخشی از ساختار حماس نیستند. جوانترین فرد کشته شده میلا علا السلطان (6 ساله) و مسن ترین فرد کشته شده سمیه یونس الکفرنا (87 سال) است. در میان کشته شدگان یک پلیس بسیار محبوب به نام سالم رویشید الوقادی (26 ساله) و مدیر مدرسه به نام احمد عادل حموده (58 ساله) هستند.

انسان‌ها ترسناک هستند

کسانی که کتاب «اعمال انسانی» هان کانگ منتشره در سال 1395 (2016) را خوانده اند، ( این کتاب توسط  مترجمین ندا امیدی و علی قانع به فارسی ترجمه و بترتیب توسط انتشارات دانش آفرین و چترنگ منتشر شده است- مترجم) از واکنش او به جایزه نوبل و نسل کشی غزه شگفت زده نخواهند شد. هنگامی که او 10 ساله بود، در سال 1359(1980)، دیکتاتوری نظامی کره جنوبی چون دو هوان نیروی وحشتناکی را علیه قیام برای دموکراسی گوانگجو به راه انداخت. این خشونت، در زادگاه هان کانگ، منجر به کشته و زخمی شدن هزاران نفر شد. وقتی او 13 ساله بود، پدرش آلبومی از عکس های خشونت را به او نشان داد. هان کانگ در سال 1395 (2016) بیان کرد : « اگر سنم بالاتر بود، یک بیداری اجتماعی از خشم نسبت به رژیم جدید نظامی را تجربه می کردم. اما من خیلی جوان بودم. اولین فکر من این بود که انسان ها تا چه اندازه ترسناک هستند.

"اعمال انسانی" داستان چندین شخصیت را از اردیبهشت 1359 ( مه 1980 ) تا به امروز روایت می کند، شخصیت هائی چون: جئونگ دائه که در شورش می میرد، یون سوک و کانگ دونگ هو مرده ها را جمع می کنند، کیم جین سو به زندان می رود و ده سال بعد خودکشی می کند. سون جو توسط ارتش شکنجه می شود. اینها داستان های قدرتمندی از شجاعت و وقار انسانی در مواجهه با خشونت وحشتناک است. این همان چیزی است که هان کانگ و دیگران در وضعیت نامساعد امروز و گرفتاری شدید فلسطین می بینند: خشونت اسرائیل زشت است، اما تاب آوری قابل توجه فلسطینی ها می طلبد تا انسان ها کاری کنند تا احساس "ترسناک بودن انسان‌ها" بتدریج و برای همیشه از ذهن ها پاک شود.

ویجی پراشاد

26 شهریور 1403

17 اکتبر 2024

تارنمای کانترپانچ

برگردان، کوتاه سازی و تنظیم سید علی اصغر شهدی

• علی اصغر شهدی

• اسرائیل

• بمب اتمی

• هزاران بمب مرگبار

• ترسناک بودن انسان‌ها

• خشونت اسرائیل